نشست «انضمامیت قانون اساسی در رویکردی سازوکار محور»
نظم زندگیِ مبتنی بر قانون اساسی سخن از مواجهه انسان با جهانِ خود از رهگذر وضعی تثبیت‌شده است. انسان هنگامیکه قانون اساسی را بر زندگی خود پذیرا می‌شود گویی حدّی از هستی خود را به دست آورده و متعین ساخته است که با قانون اساسی آن را ابراز کرده و درصدد نگاهداشت‌اش بر می‌آید. قانون اساسی، حدّ هستی جمعی انسان را حکایت می‌کند.
قوانین اساسی اگر هستی جمعی انسان‌ها را در موقعیت تثبیتِ جهان دلالت می‌کنند، نمی‌توان آن‌ها را بسان متونی بی‌جان تصور کرد که آماده‌ی هرگونه مواجهه‌ای از ناحیه اهالی قدرت باشند. قوانین اساسی نیز همچون موجودی زنده پا به زندگی گذاشته، نفس کشیده، تغییر کرده و می‌میرند. این اندام‌واره‌ی زنده چگونه می‌تواند از زندگی استقبال کرده و همچون فضایی که نفس کشیدن یک جمعیت سیاسی با آن معنا می‌یابد خود را در صحنه زندگی حاضر کند؟
اصلاح قانون اساسی سخن از نسبت قانون اساسی همچون موجودی زنده (و چه‌بسا مرده) با جهان و صحنه زندگی واقعی انسانی است. اینکه یک قانون اساسی چگونه امکان اصلاح را در خود مهیا می‌کند نشانگر این مهم است که قانون اساسی چگونه می‌تواند در تغییرات زندگی انسانی واقعی حضور بیابد. قانون اساسی در چه شرایط و موقعیتی امکان اصلاح‌پذیری دارد؟ آیا اصلاح‌پذیری قانون اساسی برآمده از موقعیتِ تولد این متن است یا ناشی از قواعدی طراحی شده است که در ذات خود بی‌توجه به موقعیت تاسیس، درون متن تعبیه می‌شوند؟

این پرسشی است که بنا داریم به بهانه انتشار کتاب «اصلاح اساس: ساختن، نقض کردن و تغییر دادن قانون اساسی اثر ریچارد آلبرت» مورد پی‌گیری علمی و محل گفت‌وگو قرار بدهیم.
بدین رو، نشست «انضمامیت قانون اساسی در رویکردی سازوکار محور» با حضور دکتر سید ناصر سلطانی، عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه تهران، دکتر مهدی هداوند، عضو هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه علامه طباطبایی و نوید شیدایی، مترجم کتاب اصلاح اساس توسط گروه فقه و حقوق شورای بررسی متون پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، با همکاری موسسه حقوق و سیاست نبراس در روز یکشنبه 30 آذرماه ساعت 9:30 صبح در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار می‌شود.