اشتراک گذاری یادداشت‌ها مقالات و کتاب‌های جدی درباره
جامعه ایران و سیاست
پیام:
t.me/shahr1396?direct
Post #861
217
جامعه و سیاست از جملاتی که رسانه‌هایی مثل اسکان نیوز(وابسته به یاشار سلطانی) تولید می‌کنند و وسیعا از اینستاگرام تا گرو‌ه‌های شوهر‌عمه‌ای واتساپ که پیشتر برای حمله به ایران هلهله می‌کردند بازنشر می‌شود این مورد است. انگار نه انگار که ایران به شدت تحت محاصره و تحریم است…
🔻 فاجعه: کمبود دارو به علت تشدید تحریمها و محاصره
«رحیمه» وارد سومین ماه از خون‌ریزی شده است؛ خون‌ریزی‌ای که دیگر نمی‌توان به آن ماهانه گفت. قاعدگی او به‌شدت دردآور است. شش، هفت بسته نوار بهداشتی هم دیگر کفایت نمی‌کند. او اختلال انعقادی دارد و باید فاکتور ۱۳ تزریق کند، اما نزدیک به 11 ماه است به دلیل قرارداشتن در وضعیت جنگی و تشدید تحریمها هنوز خبری از دارو نیست. 20 روز از خون‌ریزی «زهرا» می‌گذرد؛ زن جوان ۲۳ساله‌ای که می‌گوید آن‌قدر خون از دست می‌دهد که نیاز به تزریق خون پیدا می‌کند. او هم فاکتور ۱۳ است و نزدیک به یک سال می‌شود دارویی ندیده
...«یک بار با هموگلوبین ۴ بستری می‌شود و یک بار با هموگلوبین ۶. حتی همان کیسه‌های خونی که می‌گیرد با نامه‌نگاری‌های فراوان است». دکتر به او گفته سه هزار واحد بزن، اما همین سه هزار واحد تازه می‌شود هزار واحد هیومیت که کم است. خون‌ریزی‌های مداوم او را به دردسر انداخته و طولانی‌بودن دوره پریود، او را از کار و زندگی انداخته. در محل کار نمی‌تواند مدام مرخصی بگیرد و به زورِ مُسکن، کار می‌کند. قبلا شیشه‌های خالی را تحویل می‌دادند و پُر می‌گرفتند. هرکس سهمیه خودش را داشت و پزشک میزان سهیمه را تعیین می‌کرد، اما از زمان شدت‌گرفتن تحریمها دیگر خبری از پرکردن شیشه‌ها نیست: «دوره اول در جنگ 12روزه بود که داروهایمان ناپدید شد. دوره بعدی مربوط به جنگ اخیر است. الان وضعیت از همیشه، بدتر است»
17سالگی که ازدواج کرد و مشخص شد پلاکت‌های خونش پایین است. باردار که شد فهمید هموفیلی است. موقع زایمان خون‌ریزی شدیدی کرد. حالا چهار فرزند دارد. او داروهایش را از سال ۸۸ تزریق کرده، ولی به دلیل شرایط کشور و تحریمها، روندش متوقف شده است. رحیمه باید هر ماه کرایو تزریق کند؛ پروسه‌ای زمان‌بر که گاهی دو روز زمان می‌برد. باید کرایو سفارش دهند؛ تا برسد و از انجماد درآید و تزریق شود، ساعت‌ها زمان می‌برد. وقتی هم تزریق می‌شود، رحیمه تنگی نفس می‌گیرد.
در‌حالی‌که شاید یکی، دو سال پیش ایران مشکلی برای تهیه این داروها نداشت: «ممکن است کشوری در شرایط جنگی یا با اقتصاد ضعیف با این کمبودها مواجه شود، ولی نه به این میزانی که ما در آن قرار گرفته‌ایم. در کشوری هم اگر چنین اتفاقی رخ دهد، به دلیل گرانی دارو است نه تحریمها. حال آنکه در کشورهای دیگر، انجمن‌های حمایتی‌ای وجود دارد و مشکل را برطرف می‌کنند».
تحریم‌های آمریکا نقش محوری در این کمبودها دارد: «پس از تشدید تحریم‌های آمریکا و واردنشدن فیبرینوژن، گزارشات رسمی مبنی بر ایجاد مشکل برای تخلیه رحم زنان ایجاد شده است. به همین دلیل هم مقداری از این دارو از طریق هند وارد کشور شد که منجر به حساسیت بیماران شد. حالا شنیده می‌شود از طریق یکی از شرکت‌ها، یک محموله هزارتایی از این دارو وارد کشور شده و محموله چهار هزارتایی هم در راه است. سومین دارو هم هیومیت است که بیماران فون ویلبراند آن را مصرف می‌کنند. برای این دارو هیچ گشایشی وجود ندارد، فقط گفته شده قرار است در سال ۱۴۰۶ دارویی به نام ایمیونیت از طریق یکی از شرکت‌ها که در ایران نمایندگی دارد برای تیپ یک و دو فون‌ویلبراند، دارو وارد شود، اما برای تیپ سه آن جز پلاسما راه کنترلی وجود ندارد». او این را به حرف‌هایش اضافه می‌کند که پیش از این، راه ورود هر سه این داروها از کشور آلمان بود که بعد از تشدید تحریمها هر سه این داروها از دسترس بیماران خارج شد.
متن کامل این گزارش
@shahr1396
شرق سقط‌های مکرر، ناباروری و پریودهای طولانی «رحیمه» وارد سومین ماه از خون‌ریزی شده است؛ خون‌ریزی‌ای که دیگر نمی‌توان به آن ماهانه گفت. قاعدگی او به‌شدت دردآور است. شش، هفت بسته نوار بهداشتی هم دیگر کفایت نمی‌کند. او اختلال انعقادی دارد و باید فاکتور ۱۳ تزریق کند، اما نزدیک به 11 ماه است به دلیل قرارداشتن… «رحیمه» وارد سومین ماه از خون‌ریزی شده است؛ خون‌ریزی‌ای که دیگر نمی‌توان به آن ماهانه گفت. قاعدگی او به‌شدت دردآور است. شش، هفت بسته نوار بهداشتی هم دیگر کفایت نمی‌کند. او اختلال انعقادی دارد و باید فاکتور ۱۳ تزریق کند، اما نزدیک به 11 ماه است به دلیل قرارداشتن در وضعیت جنگی و تشدید تحریمها هنوز خبری از دارو نیست. 20 روز از خون‌ریزی «زهرا» می‌گذرد؛ زن جوان ۲۳ساله‌ای که می‌گوید آن‌قدر خون از دست می‌دهد که نیاز به تزریق خون پیدا می‌کند. او هم فاکتور ۱۳ است و نزدیک به یک سال می‌شود دارویی ندیده
...«یک بار با هموگلوبین ۴ بستری می‌شود و یک بار با هموگلوبین ۶. حتی همان کیسه‌های خونی که می‌گیرد با نامه‌نگاری‌های فراوان است». دکتر به او گفته سه هزار واحد بزن، اما همین سه هزار واحد تازه می‌شود هزار واحد هیومیت که کم است. خون‌ریزی‌های مداوم او را به دردسر انداخته و طولانی‌بودن دوره پریود، او را از کار و زندگی انداخته. در محل کار نمی‌تواند مدام مرخصی بگیرد و به زورِ مُسکن، کار می‌کند. قبلا شیشه‌های خالی را تحویل می‌دادند و پُر می‌گرفتند. هرکس سهمیه خودش را داشت و پزشک میزان سهیمه را تعیین می‌کرد، اما از زمان شدت‌گرفتن تحریمها دیگر خبری از پرکردن شیشه‌ها نیست: «دوره اول در جنگ 12روزه بود که داروهایمان ناپدید شد. دوره بعدی مربوط به جنگ اخیر است. الان وضعیت از همیشه، بدتر است»
17سالگی که ازدواج کرد و مشخص شد پلاکت‌های خونش پایین است. باردار که شد فهمید هموفیلی است. موقع زایمان خون‌ریزی شدیدی کرد. حالا چهار فرزند دارد. او داروهایش را از سال ۸۸ تزریق کرده، ولی به دلیل شرایط کشور و تحریمها، روندش متوقف شده است. رحیمه باید هر ماه کرایو تزریق کند؛ پروسه‌ای زمان‌بر که گاهی دو روز زمان می‌برد. باید کرایو سفارش دهند؛ تا برسد و از انجماد درآید و تزریق شود، ساعت‌ها زمان می‌برد. وقتی هم تزریق می‌شود، رحیمه تنگی نفس می‌گیرد.
در‌حالی‌که شاید یکی، دو سال پیش ایران مشکلی برای تهیه این داروها نداشت: «ممکن است کشوری در شرایط جنگی یا با اقتصاد ضعیف با این کمبودها مواجه شود، ولی نه به این میزانی که ما در آن قرار گرفته‌ایم. در کشوری هم اگر چنین اتفاقی رخ دهد، به دلیل گرانی دارو است نه تحریمها. حال آنکه در کشورهای دیگر، انجمن‌های حمایتی‌ای وجود دارد و مشکل را برطرف می‌کنند».
تحریم‌های آمریکا نقش محوری در این کمبودها دارد: «پس از تشدید تحریم‌های آمریکا و واردنشدن فیبرینوژن، گزارشات رسمی مبنی بر ایجاد مشکل برای تخلیه رحم زنان ایجاد شده است. به همین دلیل هم مقداری از این دارو از طریق هند وارد کشور شد که منجر به حساسیت بیماران شد. حالا شنیده می‌شود از طریق یکی از شرکت‌ها، یک محموله هزارتایی از این دارو وارد کشور شده و محموله چهار هزارتایی هم در راه است. سومین دارو هم هیومیت است که بیماران فون ویلبراند آن را مصرف می‌کنند. برای این دارو هیچ گشایشی وجود ندارد، فقط گفته شده قرار است در سال ۱۴۰۶ دارویی به نام ایمیونیت از طریق یکی از شرکت‌ها که در ایران نمایندگی دارد برای تیپ یک و دو فون‌ویلبراند، دارو وارد شود، اما برای تیپ سه آن جز پلاسما راه کنترلی وجود ندارد». او این را به حرف‌هایش اضافه می‌کند که پیش از این، راه ورود هر سه این داروها از کشور آلمان بود که بعد از تشدید تحریمها هر سه این داروها از دسترس بیماران خارج شد.
متن کامل این گزارش
@shahr1396
