شعر: حسین منزوی
موسیقی: کارن همایون‌فر
اجرا: سهیل قاسمی
تنظیم: حسین جلیلیان


زنی که صاعقه‌وار آنََک ردایِ شعله به تن دارد،
فرو نيامده خود پيدا ست که قصدِ خرمنِ من دارد

هميشه عشق به مشتاقان پيامِ وصل نخواهد داد
که گاه پيرهنِ يوسف، کنايه‌های کفن دارد

کی ام؟ کی ام که نسوزم من؟ تو کيستی که نسوزانی؟
بهل که تا بشود ای دوست هر آنچه قصدِ شدن دارد

دوباره بيرقِ مجنون را دلم به‌شوق می‌افرازد
دوباره عشق در اين صحرا هوایِ خيمه زدن دارد

زنی چنين که تويی، بی‌شک شُکوه و روحِ دگر بخشد
به آن تصوّرِ ديرينه که دل زِ معنیِ زن دارد

مگر به صافیِ گيسويَت هوای خويش بپالايم
در اين قفس که نفس در ویْ هميشه طعمِ لجن دارد

@Setiq