#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 615 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

ندانم‌ات به‌حقیقت که در جهان به که مانی
جهان و هر چه در او هست صورت اند و تو جانی

به پایِ خویشتن آیند عاشقان به کمند ت
که هر که را تو بگیری، ز خویشتن برَهانی

مرا مپرس که: چونی؟ به هر صفت که تو خواهی!
مرا مگو که چه نامی؟ به هر لقب که تو خوانی!

چنان به نَظْرِه‌یِ اوّل زِ شخص می‌ببَری دل،
که باز می‌نتواند گرفت نَظْره‌یِ ثانی

تو پرده پیش گرفتی و ز اشتیاقِ جمال‌ات
زِ پرده‌ها به‌در افتاد رازهایِ نهانی

بر آتشِ تو نشستیم و دودِ شوق برآمد
تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی

چو پیشِ خاطرم آید خیالِ صورتِ خوب‌ات،
ندانم‌ات که چه گویم زِ اختلافِ مَعانی

مرا گناه نباشد نظر به رویِ جوانان
که پیر داند مقدارِ روزگارِ جوانی

تو را که دیده زِ خواب و خُمار باز نباشد،
ریاضتِ منِ شب تا سحر نشسته چه دانی؟

من ای صبا رهِ رفتن به کویِ دوست ندانم
تو می‌روی به‌سلامت سلامِ من برسانی

سر از کمندِ تو سعدی به‌هیچ‌رویْ نتابد
اسیرِ خویش گرفتی بکش چنان که تو دانی

0615

@Setiq