فی قُربِهَا
یا
فی بُعْدِهَا

❓

[1]
از خونِ دل نِبِشتم نزدیکِ دوست[2] نامه:
اِنّی رَأیْتُ دَهْراً مِن هجْرِکَ الْقیامَه
 
دارم من از فِراق‌اش در دیده صد عَلامت
لَیْسَتْ دُموعُ عَیْنی، هٰذا لَنَا الْعَلامَه؟
 
هر چند آزمودم، از ویْ نبود سودَم
مَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّتْ بِهِ النَدامَه
 
پرسیدم از طَبیبی از حالِ دوست، گفتا:
فی قُرْبِها عَذابٌ، فی بُعْدِهَا السَلامَه[3]
 
گفتم: ملامت آید گَر گِردِ کو ت گَردم[4]!
وَ اللّهِ ما رَأَیْنا، حُبّاً بِلا مَلامَه[5]
 
حافظ چو طالب آمد جامی به جامِ[6] شیرین
حَتّیٰ تَذُوقَ[7] مِنْهُ کأساً مِنَ الْکَرامَه

 

[1] این بیت هم در نسخه‌های دیگر آمده:
بادِ صبا زِ ماه‌ام ناگَه نقاب بَرداشت
کَالشَمسِ فی ضَحاءٍ تَطْلُعْ مِنَ الْغَمامَه
[2] «نزدیکِ یار»
[3] نسخه 803 نیز همین است اما بسیاری تصحیح‌ها، جا به جا نوشته‌اند: «فی بُعْدِها عَذابٌ، فی قُرْبِهَا السَلامَه»
[4] «گفتم ملالت آید گَر گِردِ دوست گَردم»
[5] مصراع دوم از متن جا افتاده‌بود و کاتب در حاشیه افزوده.
[6] «جامی به جانِ شیرین». شاید سهوِ کاتب است و «جانِ شیرین» درست است.
[7] «حَتّیٰ یَذُوقَ  مِنْهُ»

سهیل قاسمی
@Setiq