#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 612 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

جمعی که تو در میانِ ایشانی،
ز آن جمع به‌در بوَد پریشانی

ای ذاتِ شریف و شخصِ روحانی
آرامِ دلی و مَرهمِ جانی

خرّم تنِ آن که با تو پیوندد
و آن حلقه که در میانِ ایشانی

من نیز به‌خدمت‌ات کمر بندم
باشد که غلامِ خویشتن خوانی

بر خوانِ تو این شکَر که می‌بینم،
بی فایده‌ئی مگس که می‌رانی

هر جا که تو بگذری، بدین خوبی،
کس شک نکُنَد که سَروِ بُستانی

هر ک‌این سَرِ دست و ساعدَت بیند،
گر دل ندهد، به پنجه بِستانی

من جسم چنین ندیده‌ام هرگز
چندان که قیاس می‌کُنم، جانی

بر دیده‌یِ من بروْ! که مخدومی
پروانه به خون بده! که سلطانی

من سَر زِ خطِ تو بر نمی‌گیرم
و ر چون قلم‌ام به سَر بگردانی

این گَرد که بر رخ است می‌بینی
وآن دَرد که در دل است می‌دانی

دودی که بیاید از دلِ سعدی،
پیداست که آتشی ست پنهانی

می‌گوید و جان به رقص می‌آید
خوش می‌رود این سماعِ روحانی

0612

@Setiq