#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 610 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

بنده ام گر به لُطف می‌خوانی
حاکمی گر به قَهر می‌رانی

کس نشاید که بر تو بگزینند
که تو صورت به کس نمی‌مانی

ندهیم‌ات به هر که در عالَم
و ر تو ما را به هیچ نستانی

گفتم این دَردِ عشقِ پنهان را
به تو گویم؛ که هم تو درمانی

باز گفتم: چه حاجت است به قوْل؟
که تو خود در دلی و می‌دانی

نفْس را عقل تربیت می‌کرد
ک: از طبیعت عنان بگردانی!

عشق دانی چه گفت تقوا را؟:
پنجه با ما مکُن! که نتوانی

چه خبر دارد از حقیقتِ عشق
پای‌بندِ هوایِ نفسانی

خودپرستان نظر به شخص کنند
پاک‌بینان به صُنعِ رَبّانی

شبِ قدْری بوَد که دست دهد
عارفان را سماعِ روحانی

رقص وقتی مسلَّم‌ات باشد
ک‌آستین بر دو عالَم افشانی

قصه‌ی عشق را نهایت نیست
صبر پیدا و درد پنهانی

سعدیا دیگر این حدیث مگوی
تا نگویند قصه می‌خوانی

0610

@Setiq