مجموعه‌ی لطایف و سفینه‌ی ظرایف، سیف جام هروی
«این شعر در این کتاب زمانی پس از سال ۷۵۲ و پیش از ۸۰۴ نگاشته شده»
برای این سه شاعر دعایی ننوشته که بتوان حدس زد زنده بودند یا درگذشته. اما عبارتِ «فی‌الجواب» نشان می‌دهد به باورِ کاتب، حافظ در جوابِ سلمان و جهان‌ملک‌خاتون در جوابِ حافظ سروده.
حالا با این‌ها کاری ندارم! اما یهو یادم افتاد که اسم کوچکِ حافظ، «شمس‌الدین» بوده. و جهان، او را «خورشیدِ من» خطاب کرده!
بعـــله! چشمِ ما روشن!
خورشیدِ من!
دیگه چی؟ 🤪
بگردیم ببینیم جهان‌ملک‌خاتون توی دیوانِ خودش کجا ها خورشید گفته حافظ کجاها گفته خورشید کجاها گفته جهان 🧐
جمال‌الدین سلمان را ست
(سلمان ساوجی)
بردَمَد صبحِ نشاط از مَطلَعِ جان؛ غم مخور
و این شبِ هجران رسَد روزی به پایان؛ غم مخور
ای دلِ سرگشته! دوْرِ غم نباشد پایدار
گر غمی پیش آیدَت، هم بگذرد؛ ز آن غم مخور
گر سَرَت خود در سَرِ سوْدایِ زلف‌اش می‌روَد،
ز آن، سَرِ مویی مکُن خاطر پریشان؛ غم مخور
پای در میدانِ عشق ار می‌نهی، مردانه نهْ
از بلایِ سَر مَتَرس از آفتِ جان غم مخور
هیچ کار از کعبه و بتخانه نگشاید تو را
گِردِ کویِ یار گرد از کُفر و ایمان غم مخور
خودپرستان را غمِ ناموس دامن‌گیر شد.
لااُبالی شوْ زِ خود، دامن تر افشان غم مخور
توْبه از میْ خوردن و خوردن غمِ میْ تا به کیْ؟
آشکارا میْ به‌شادی نوش، پنهان غم مخور
آبِ چشم از سَر گذشت ار یار گوید، گو: بگو!
آن که آب از سر گذشت‌اش، گو زِ باران غم مخور
مَحرَمِ یار است بادِ صبح و اینک می‌رود
پیشِ او گر فتنه‌‌ئی داری، بگو! هان! غم مخور
روزگارِ غصّه و دوْرانِ اَندُه درگذشت
نوْبتِ دلشادی است امروز سلمان! غم مخور
مولانا حافظ الدین فرماید فی‌الجواب
(حافظ شیرازی)
یوسفِ گم‌گشته باز آید به کنعان؛ غم مخور
کلبه‌یِ اَحزان شوَد روزی گلستان؛ غم مخور
ای دلِ غم‌دیده! حال‌ات خوش شوَد؛ دل بَد مَکُن
و این دلِ شوریده باز آید به سامان؛ غم مخور
دوْرِ گردون ار دو روزی بر مرادِ ما نگشت،
دایما یکسان نباشد کارِ دوْران؛ غم مخور
در بیابان گر به شوقِ کعبه خواهی زد قدم،
سرزنش‌ها گر کُنَد خارِ مُغیلان، غم مخور
گرچه مَنزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید،
هیچ کاری نیست ک‌آن را نیست پایان؛ غم مخور
ای دل! ار سیْلِ فنا بنیادِ هستی برکَنَد،
چون تو را نوح است کشتی‌بان، زِ طوفان غم مخور
حافظا! در کُنجِ فقر و خلوَتِ شب‌هایِ تار
تا بوَد وِردَت دعا و درس قران، غم مخور
جهان ملک فرماید فی‌الجواب
(جهان‌مَلک خاتون)
ای دل! ار سرگشته ای، از جوْرِ دوْران غم مخور
باشد احوالِ جهان افتان و خیزان؛ عم مخور
تُندبادِ چرخ چون در آتشِ عشق‌ات فکنْد،
آب‌روی‌ات گر شود با خاک یکسان غم مخور
گرچه چون یعقوب گشتی ساکنِ بیْتُ‌الحزَن،
یوسفِ گم‌گشته باز آید به کنعان؛ غم مخور
در طلَب باش و مباش از لُطفِ یزدان ناامید
هم به‌امّیدی رسد امّیدواران غم مخور
کعبه‌یِ مقصود خواهی، رخ متاب از بادیه
دل بنهْ بر دَرد و از خارِ مغیلان غم مخور
دَردِ اوبهتر زِ درمان است. بنشین صبر کُن
دَردِ دل را گر نیابی هیچ درمان، غم مخور
اعتمادی نیست بر کارِ جهان خورشیدِ من!
آب باز آید به جویِ رفته؛ ای جان! غم مخور
باغبانا صبر کُن! با زحمتِ زاغان بساز
بلبلِ شوریده باز آید به بُستان؛ غم مخور
ای جهان! تا کیْ دل از کارِ جهان داری ملول؟
روزگارَت عاقبت گردد به‌سامان؛ غم مخور
سهیل قاسمی
@Setiq
https://t.me/Setiq/4698
