#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 606 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

کس نگُذشت در دلم تا تو به خاطرِ منی
یک نفس از درونِ من خیمه به‌در نمی‌زنی

مهرگیاهِ عهدِ من تازه‌تر است هر زمان
و ر تو درختِ دوستی از بن و بیخ برکَنی

کس نستانَدم به هیچ ار تو برانی از دَرَم؛
مُقبِلِ هر دو عالم ام گر تو قبول می‌کُنی

چون تو بدیع‌صورتی، بی سببِ کدورتی
عهدِ وفایِ دوستان حیْف بوَد که بشکنی

صبر به طاقت آمد از بارِ کشیدنِ غم‌ات
چند مقاومت کُنَد حَبّه و سنگِ صد منی؟

از همه کس رمیده‌ام؛ با تو درآرمیده‌ام
جمع نمی‌شود دگر هر چه تو می‌پراکنی

ای دل! اگر فراقِ او و آتشِ اشتیاقِ او
در تو اثر نمی‌کند، تو نه دلی! که آهنی

هم به در تو آمدم از تو که خصم و حاکمی
چاره‌یِ پای‌بستگان نیست به‌جز فروتنی

سعدی اگر جزَع کُنی و ر نکُنی، چه فایده!
سخت‌کمان چه غم خورَد گر تو ضعیف‌جوشنی؟

0606

@Setiq