دل سَراپرده‌یِ مَحَبّت اوست
دیده آیینه‌دارِ طَلعَتِ اوست

من که سَر درنیاورم به دو کوْن
گَردنَم زیرِ بارِ منّتِ اوست

تو و طوبی و ما و قامت ِ یار
فکر ِ هر کس به‌قَدْرِ همّت ِ اوست

گر من آلوده‌دامن ام، چه عَجَب!
همه‌عالَم گواهِ عصمتِ اوست

من که باشم؟ در آن حَرَم که صبا
پرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست

روزِ مجنون گذشت، نوبتِ ماست
هرکسی پنج روز نوبتِ اوست

مُلکَتِ عاشقی و ملکِ طرَب
هرچه دارم زِ یُمنِ همّتِ اوست

فقرِ ظاهر مَبین! که حافظ را
سینه گنجینه‌یِ مَحَبّتِ اوست

‌دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطیِ سالِ 801
پیرایش و نگارش سهیل قاسمی

@Setiq

#حافظ801 - 80115