#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 603 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

اگر تو میْلِ محبّت کُنی و گر نکُنی
من از تو روی نپیچم که مُستحبّ‌ِ منی

چو سَرو در چمنی راست در تصوّرِ من
چه جای سَرو! که مانندِ روح در بدنی

به صیْدِ عالَمیان‌ات کمند حاجت نیست
همین بس است که بُرقع زِ رویْ برفکنی

بیاضِ ساعدِ سیمین مپوش در صفِ جنگ
که بی تَکَلُّفِ شمشیر، لشکری بزنی

مبارزانِ جهان قلب دشمنان شکنند
تو را چه شد که همه قلبِ دوستان شکنی

عجب در آن نه که آفاق در تو حیران اند
تو هم در آینه حیران حُسنِ خویشتنی

تو را که در نظر آمد جَمالِ طلعتِ خویش،
حقیقت است که دیگر نظر به ما نکُنی

کسی در آینه شخصی بدین صفت بیند،
کُنَد هرآینه جوْر و جفا و کِبر و مَنی

در آن دهن که تو داری، سخن نمی‌گُنجد
من آدمی نشنیدم بدین شکَردهنی

شنیده‌ای که مقالاتِ سعدی از شیراز
همی‌ بَرند به عالَم، چو نافه‌یِ خُتَنی

مگر که نامِ خوش‌ات بر دهانِ من بگذشت
برفت نامِ من اندر جهان به خوش‌سخنی

0603

@Setiq