می‌دَمَد صُبح و کِلّه بَست سَحاب
الصَبوح الصَبوح! یا اصحاب!
می‌چکَد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام! یا احباب!
می‌روَد از چمن نسیمِ بهشت
بس بنوشند دایما میِ ناب !
تختِ زُمْرُد زده‌ست گُل به چمن
راحِ چون لَعلِ آتشین دَریاب!
درِ میْ‌خانه بسته‌اند مگر
اِفْتَتِح یا مُفَتِّحَ الاَبْواب!
در چنین موسمی عَجَب باشد
که ببستند میْ‌کده بشتاب
دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطیِ سالِ 801
پیرایش و نگارش سهیل قاسمی
@Setiq
Post #4668
500