#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 597 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی

گر پیرِ مناجات است و ر رِندِ خراباتی،
هر کس قلمی رفته‌ست بر ویْ به سرانجامی

فردا که خلایق را دیوانِ جَزا باشد،
هر کس عملی دارد؛ من گوش به اِنعامی

ای بلبل! اگر نالی، من با تو هم‌آواز ام
تو عشقِ گُلی داری من عشقِ گُل‌اندامی

سَروی به لبِ جویی گویند چه خوش باشد
آنان که ندیده‌ستند سَروی به لبِ بامی

روزی تنِ من بینی قربانِ سَرِ کوی‌اش
و این عید نمی‌باشد الّا به هر ایّامی

ای در دلِ ریشِ من مِهر ت چو روان در تن
آخر زِ دعاگویی یاد آر به دشنامی!

باشد که تو خود روزی از ما خبری پُرسی
و ر نه، که بَرَد؟ هیهات! از ما به تو پیغامی

گرچه شبِ مشتاقان تاریک بوَد اما
نومید نباید بود از روشنیِ بامی

سعدی! به‌لَبِ دریا دُردانه کجا یابی؟
در کامِ نهنگان روْ گر می‌طلبی کامی

0597

@Setiq