اگر آن تُرکِ شیرازی به‌دست آرَد دلِ ما را،
به خالِ هندویَش بَخشَم سمَرقند و بُخارا را

بِدهْ ساقی میِ باقی! که در جنّت نخواهی‌یافت
کنارِ آبِ رُکناباد و گُل‌گَشتِ مُصَلّا را

فغان! ک‌این لولیانِ شوخِ شیرین‌کارِ شهرآشوب،
چنان بُردند صبر و دل، که تُرکان خوانِ یغما را

زِ عشقِ ناتمامِ ما جَمالِ یار مُستغنی‌ست
به آب و رنگ و خال و خط چه‌حاجت رویِ زیبا را!

حدیث از مُطرب و میْ گو و رازِ دَهر کمتَر جویْ
که کس نگشود و نگشاید به‌حکمت این معمّا را

من از آن حُسنِ روزافزون که یوسف داشت، دانستم
که عشق از پرده‌یِ عصمت برون آرَد زلیخا را

بَدَم گفتی و خُرسند ام! عَفاکَ اللَه! نِکو گفتی!
جوابِ تلخ می‌زیبَد لبِ لَعلِ شکَرخا را

نصیحت گوش کُن جانا! که از جان دوستَر دارند
جوانانِ سعادت‌مند، پندِ پیرِ دانا را

غزل گفتی و دُر سُفتی! بیا و خوش بخوان حافظ!
که بر نظمِ تو افشانَد فلک عقدِ ثُرَیّا را

‌دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطیِ سالِ 801
پیرایش و نگارش سهیل قاسمی

@Setiq