روْنقِ عَهدِ شَباب است دِگر بُستان را
می‌رسد مُژده‌یِ گُل بلبلِ خوش‌اَلحان را

ای صبا! گر به جوانان ِ چمن باز رسی
خدمتِ ما بِرسان سَروْ و گُل و ریْحان را

گر چنین جلوه کُنَد مُغ‌بَچه‌یِ باده‌فروش،
خاک‌روبِ درِ میْ‌خانه کنم مُژگان را

ای که بَر مَهْ کَشی از عَنبَرِ سارا چوگان!
مُضطرِب‌حال مَگَردان منِ سَرگَردان را

تَرسَم این قوْم که بر دُردکشان می‌خندند،
در سَر و کارِ خرابات کُنند ایمان را!

یارِ مردانِ خدا باش! که در کَشتیِ نوح،
هست خاکی که به آبی بخَرَد طوفان را

هر که را خوابگَهِ آخر مُشتی خاک است
گو چه حاجت که بر افلاک کَشی ایوان را؟

بروْ از خانه‌یِ گَردون به‌دَر و نان مطَلب
ک‌آن سیَهْ‌کاسه در آخر بکُشَد مهمان را

ماهِ کنعانیِ من! مَسنَدِ مصر آنِ تو شد
وقتِ آن است که بدرود کُنَد زندان را

حافظا! میْ خور و رِندی کُن و خوش باش! ولی
دامِ تزویر مَکُن چون دِگران قرآن را

‌دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطیِ سالِ 801
پیرایش و نگارش سهیل قاسمی

@Setiq