صوفی! بیا که آینه صافی‌ست جام را
تا بِنگری صفایِ میِ لَعل‌فام را

عَنقا شکار می‌نَشوَد؛ دام بازچین!
ک‌آنجا همیشه باد به دست است دام را

در عیْش ِ نقد کوش! که چون آب‌خور نمانْد،
آدم بِهِشت روْضه‌یِ دارُ السَلام را

دَر بَزمِ دوْر، یک دو قدَح دَرکَش و بروْ
یعنی: طمَع مَدار وصالِ دوام را

ای دل! شَباب رفت و نچیدی گُلی زِ عشق
پیرانه‌سَر بکُن هُنَری ننگ و نام را

ما را بر آستانِ تو بَس حقّ‌ِ خدمت است
ای خواجه! بازبین به‌تَرَحّم غلام را

حافظ مُریدِ جامِ می است! ای صبا بروْ
وَز بنده بندگی برسان شیْخِ جام را

‌دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطیِ سالِ 801
پیرایش و نگارش سهیل قاسمی

@Setiq

#حافظ801 - 8015