ای فروغِ ماهِ حُسن از رویِ رَخشانِ شما
آبِ رویِ خوبی از چاهِ زَنَخدانِ شما

کیْ دهد دست این غَرَض یا رب! که هم‌دَستان شوَند
خاطرِ مجموعِ ما، زلفِ پریشانِ شما

عَزمِ دیدارِ تو دارد جانِ بر لب آمده
بازگردد؟ یا برآید؟ چیست فرمانِ شما؟

دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذَری
ک‌اندر این رَه کُشته بسیار اند قُربانِ شما

دل، خرابی می‌کُنَد! دلدار را آگَهْ کُنید!
زینهار ای دوستان! جانِ من و جانِ شما!

عُمرتان باد و مُراد ای ساقیانِ بَزمِ جَم
گر چه جامِ ما نشُد پُر میْ به دوْرانِ شما!

کَس به دوْرِ نرگس‌ات طَرْفی نبَست از عافیَت
بِهْ که نفروشند مَستوری به مَستانِ شما!

بختِ خواب‌آلودِ ما بیدار خواهد شد مگر!
زآنکه زَد بر دیده آبِ رویِ رَخشانِ شما

با صبا همراه بِفرِست از رَه‌ات گُل‌دَسته‌ئی
بو که بویی بشنوَم از خاکِ بُستانِ شما

می‌کُنَد حافظ دعایی، بِشنوْ آمینی بگو!
روزیِ ما باد لَعلِ شکّر افشانِ شما!

‌دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطیِ سالِ 801
پیرایش و نگارش سهیل قاسمی

@Setiq

#حافظ801 - 8014