ساقی! به‌نورِ باده بَراَفروز جامِ ما
تا دوْرِ روزگار بگردد به‌کامِ ما

ما در پیاله عکسِ رخِ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر زِ لذّتِ شُربِ مُدامِ ما

چندان بوَد کرشمه و نازِ سَهی‌قَدان
ک‌آید به‌جِلوه سَروِ صنوبرخرامِ ما

هرگز نمیرد آن که دِلَش زنده شد به‌عشق!
ثبت است بر جَریده‌یِ عالَم دوامِ ما

تَرسم که صَرفه‌ئی نبَرَد روزِ بازخواست
نانِ حَلالِ شیْخ زِ آبِ حَرامِ ما!

ای باد! اگر به گُلشنِ اَحباب بگذری،
زنهار عَرضه دهْ بَرِ جانان پیامِ ما

گو: نامِ ما زِ یاد به‌عمدا نمی‌بَری!
خود آید آن که یاد نَیاری زِ نامِ ما

حافظ! زِ دیده دانه‌یِ اَشکی همی‌فشان
باشد که مرغِ وصل کُنَد میْلِ دامِ ما

دریایِ اَخضَرِ فلَک و کَشتیِ هلال،
هستند غَرقِ نعمتِ حاجی‌قَوامِ ما

‌دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطیِ سالِ 801
پیرایش و نگارش سهیل قاسمی

@Setiq

#حافظ801 - 8012