آن کیست تا به حضرتِ سلطان ادا کُنَد
ک‌از جوْرِ دوْر، گشت شترگربه‌ها پدید

رندی نشسته بر سرِ سجّاده‌یِ قضا
حیزی دگر به مرتبه‌یِ سَروَری رسید

آن رند گفت: چشم و چراغِ اَنَس من ام
و آن حیز گفت: نطفه‌یِ داوود ام و فرید

ای آصفِ زمانه! زِ بَهرِ خدا، بگو
با آن شَهی که دوْلتِ او باد بر مزید:

شاها! روا مدار که مفعولِ مَن یُراد
گردد به روزگارِ تو فعّالِ ما یُرید

#حافظ ۸۰۱