ای وصلِ جان‌نوازَت معمارِ خانه‌یِ دل
و ای جان و دل زِ لعل‌ات مقصود کرده حاصل
 
قصرِ حیات باشد زندانِ جانِ شیرین
گر وصلِ تو ندارد سر در خرابه داخل
 
صحنِ سرایِ دل را شُستم به آبِ دیده
در وی غم‌ات به شادی جانا[1] چو کرد منزل
 
از سوزِ سینه هر شب جان را ست دست بر سر
وَ ز آبِ دیده هر دم دل راست پای در گِل
 
جانا! به بحرِ عشق‌ات بی‌آشنا و رهبر
کشتی ِ دل فکندم تا کیْ رسد به ساحل
 
در جان و دیده‌یِ دل، ای مشتری‌شمایل!
مِهرِ تو سیْر دارد چون ماه در مَنازل
 
بازآی تا بنوشد جان شربتی زِ وصل‌ات
ای من زِ جامِ هجر ت نوشیده زَهرِ قاتل
 
صد خون به گردن ای جان! داری؛ چه باشد آخر
گر بی‌دلی کُنَد دست در گردن‌ات حمایل
 
از رویِ دل‌نوازی، با ما اگر بسازی،
جان پروریم با هم در عَهدِ شاهِ عادل
 
قُطبِ سپهرِ شاهی، دریا دلی که دستش
کَرد از سحابِ احسان سیراب جانِ سایل
 
تا هست جوهرِ جان، محمود باد سلطان!
گشته زِ دل غلام‌اش هر دم هزار مُقبِل

[1] در نسخه، جانان نوشته و انگاری کاتب روی «ن» خط زده. جانا نوشتم.

مجموعه‌ی لطایف و سفینه‌ی ظرایف، سیف جام هروی
«این شعر در این کتاب زمانی پس از ۷۹۲ و پیش از ۸۰۴ نگاشته شده»
سهیل قاسمی

@Setiq