💢 قدرت ویرانگر شایعه‌پراکنی؛ چرا نباید به شایعه‌ها دامن زد؟

شایعه‌پراکنی جزو قدیمی‌ترین و مخرب‌ترین ابزارهای اعمال قدرت انسان است که نیازی به منصب، عنوان، مدرک و مسئولیت‌پذیری ندارد و فقط زبانی برای گفتن و گوشی برای شنیدن می‌خواهد.

شایعات سریع‌تر از حقایق پخش می‌شوند، عمیق‌تر از واقعیات در ذهن شنوندگان نقش می‌بندند و زخمی از خود به‌جا می‌گذارند که عذرخواهی دردی از آن دوا نمی‌کند.

چیزی که شایعه‌پراکنی را تا این حد خطرناک می‌کند، این است که لازم نیست حتماً حقیقت داشته باشد تا روی دیگران اثر بگذارد. دروغی که بارها و بارها تکرار می‌شود، ممکن است کم‌کم به‌عنوان یک امر مسلم پذیرفته شود.

سوءظنی که درگوشی مطرح می‌شود، ممکن است حکم حقیقت را پیدا کند و با صدای بلند به گوش همه برسد. شاید روزی حقیقت برملا شود، اما آبِ رفته به جوی بازنمی‌‎گردد.

ممکن است اعتبار و آبروی کسی از بین برود، روابط خاتمه پیدا کنند، خانواده‌ای از هم بپاشد یا مسیر شغلی کسی از حالت عادی خارج شود.تبلیغات سیاسی هم به همین شکل عمل می‌کنند؛ با این تفاوت که مقیاس به‌مراتب بزرگ‌تری دارند. شایعه سوژه‌های انسانی را هدف می‌گیرد و تبلیغات سیاسی جوامع، نهادها و ملت‌ها را.

بیشتر در کامنت

🆔@ScientificDialectics