💢 فکر می‌کنید به اندازه کافی به فرزندتان توجه می‌کنید؟ شاید او نظر دیگری داشته باشد

نزدیک به ۷ نفر از هر ۱۰ پدر و مادر در نظرسنجی مرکز پژوهشی پیو گفتند که دست‌کم گاهی در کنار فرزندشان درگیرِ تلفن همراه خود می‌شوند.

نتایج یک مطالعه نشان داد که نوجوانان متوجه حواس‌پرتی پدر و مادر می‌شوند؛ امری که ممکن است بر شکل‌گیری پیوند عاطفی میان نوجوانان و پدر و مادرها اثر بگذارد و موجب شکل‌گیری دلبستگی اضطرابی یا اجتنابی شود که ممکن است تا بزرگسالی ادامه پیدا کند.

پژوهشگران در این مطالعه که در نشریه پیشگامان روان‌شناسی منتشر شده است، بررسی کردند که آیا استفاده پدر و مادرها از دستگاه‌های الکترونیکی با نوع دلبستگی نوجوانان ارتباط دارد یا خیر.

کودکانی که پیوند عاطفی خوبی با پدر و مادرشان دارند، احساس می‌کنند پدر و مادر از نظر عاطفی همیشه در دسترس هستند؛ اما کودکانی که پیوند عاطفی خوبی با پدر و مادرشان ندارند، احساس دیگری دارند.نوجوانانی که احساس می‌کردند استفاده پدر و مادرها از دستگاه‌های الکترونیکی بر ارتباط آن‌ها تأثیر منفی می‌گذارد، بیشتر درگیرِ دلبستگی اضطرابی و اجتنابی می‌شدند.

افرادی که درگیرِ دلبستگی اضطرابی می‌شوند، از طردشدن می‌ترسند و اغلب نیاز دارند دیگران به آن‌ها اطمینان‌خاطر بدهند؛ اما افرادی که درگیرِ دلبستگی اجتنابی هستند، حس خوبی به صمیمیت عاطفی ندارند و ممکن است مدام از دیگران دوری کنند.

کودکان از نخستین تعاملات خود با پدر و مادرها با چندوچونِ روابط انسانی آشنا می‌شوند.نظریه دلبستگی می‌گوید اگر پدر و مادرها به‌طور مستمر در دسترس باشند و خواسته‌های کودک را برآورده کنند، به آن‌ها احساس امنیت می‌دهند. اگر پدر و مادرها مدام درگیرِ دستگاه‌های الکترونیکی خود باشند، کودکان متوجه می‌شوند که آن‌ها از نظر عاطفی در دسترس نیستند.

اگر کودک حس کند نادیده‎اش می‌گیرید، به حرفش گوش نمی‌کنید و به او اهمیت نمی‌دهید، دیدگاه متفاوتی نسبت به روابط انسانی پیدا خواهد کرد و ممکن است درگیر دلبستگی مخرب شود.پدر و مادرها ممکن است از احساسی که کودکان نسبت به استفاده آن‌ها از تلفن همراه دارند باخبر نباشند.

نوجوانی دوران استقلال و خودمختاری است، اما نوجوانان برای دریافت راهنمایی، اطمینان‌خاطر و حمایت همیشه به پدر و مادر نیاز دارند و دلبستگی میان فرزند و پدر و مادر لازمه رشد سالم است.

عوامل مختلفی بر دلبستگی اثر می‌گذارند که از جمله می‌توان به بی‌توجهی پدر و مادر، سوءمصرف مواد، مشکلات روانی، گرفتاری‌های مزمن، غرق‌شدن در کار و آزار و اذیت فیزیکی اشاره کرد.

پژوهشگران اخیراً به بررسی این موضوع پرداخته‌اند که آیا حواس‌پرتی‌های مرتبط با فناوری بر میزان پاسخ‌گویی و حضور عاطفی پدر و مادر در قبال کودکان و احساس امنیت مورد نیاز آن‌ها اثر می‌گذارد یا خیر.

بیشتر در کامنت

🆔@ScientificDialectics