ادامه...

در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۱، جراحان هر دو بازوی یک اهداکننده را به او پیوند زدند و در سمت چپ، مفصل شانه نیز بازسازی شد. این نوع پیوند به‌دلیل محل قطع عضو، از پیوندهای معمول دست یا ساعد پیچیده‌تر است.

برای انجام این عمل، جراحان باید ساختارهای مختلفی از جمله استخوان‌ها، شریان‌ها، سیاهرگ‌ها، اعصاب، عضلات و تاندون‌ها را با دقت به ساختارهای بدن گیرنده متصل می‌کردند تا هم خون‌رسانی برقرار شود و هم امکان بازگشت تدریجی عملکرد اندام فراهم شود.

یکی از دشوارترین بخش‌های این فرایند، بازسازی ارتباط عصبی است. اعصاب باید از محل اتصال به سمت عضلات و بافت‌های اندام پیوندی رشد کنند؛ فرایندی که بسیار آهسته انجام می‌شود و ممکن است ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول بکشد.

در این بیمار، شواهدی از بازگشت فعالیت عصبی و عضلانی از ماه‌های پس از پیوند مشاهده شد. در پیگیری ۲۴ماهه، او توانایی حرکت دادن آرنج‌ها و برخی حرکات مچ و انگشتان را به دست آورده بود و در بعضی فعالیت‌های روزمره استقلال بیشتری پیدا کرده بود.

البته پیوند اندام فقط با موفقیت جراحی به پایان نمی‌رسد. بیمار برای جلوگیری از رد پیوند به مصرف داروهای سرکوب‌کنندهٔ سیستم ایمنی و همچنین توان‌بخشی طولانی‌مدت نیاز دارد.

این مورد نشان می‌دهد که جراحی پیوند اندام چگونه می‌تواند فراتر از جایگزین‌کردن یک عضو از دست‌رفته، به بازگرداندن تدریجی حرکت، حس و استقلال فرد کمک کند.

Plastic and Reconstructive Surgery Global Open، ۲۰۲۴
(https://reference-url-citation.invalid/0)

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates