⭕️ داروین در کتاب منشا انواع ادعا کرد که نهنگ‌ها باید از پستاندارانی در خشکی فرگشت یافته باشند.

پس او پیش‌بینی کرد که باید فسیل‌هایی پیدا شود که نشان از کاهش پاهای عقب و سازگاری تدریجی برای شنا داشته باشند!
در عین شگفتی حدود یک قرن بعد از پیش‌بینی داروین چند فسیل‌ مربوط به بیش از ۴۰ میلیون‌ سال قبل یافت شدند‌
که ادعای داروین را تایید می‌کردند!

داروین در سال ۱۸۵۹ در کتاب منشا انواع پیش‌بینی کرد که اگر نظریه‌اش درست باشد باید جایی بین پستانداران خشکی‌زی و نهنگ‌های کاملا آبزی، موجودات حد واسط وجود داشته باشند، حیواناتی که هم ویژگی خشکی‌زی دارند و هم سازگاری زندگی در آب.

او در واقع پیش‌بینی کرد که اجداد نهنگ‌های احتمالا پستاندارانی شبیه گوشت‌خواران خشکی‌زی بوده‌اند که به خاطر شرایط حاکم رفته رفته به زندگی آبی نزدیک شده‌اند.

در زمان داروین این ادعا صرفا فرض بود اما حدود یک قرن بعد، دقیقا چنین فسیل‌هایی یافت شدند، از جمله:
پاکی‌ستوس(Pakicetus)، متعلق به حدود ۵۰ میلیون سال پیش، پستانداری که نزدیک آب زندگی میکرده و استخوان‌های گوشش ویژگی‌هایی نزدیک به نهنگ‌ها داشته.
آمبولوستوس(Ambulocetus) متعلق به حدود ۴۸ میلیون سال پیش معروف به نهنگ راه‌رونده. با اینکه می‌توانست روی خشکی راه برود اما بدنش برای شنا هم سازگاری لازم را داشت.
باسیلوسوروس(Basilosaurus)، متعلق به ۴۰ میلیون سال پیش یک نهنگ کاملا دریایی که در بدنش کاملا بقایای پاهای عقبی کوچک وجود داشت، همان چیزی که از مسیر تکاملی موردنظر داروین انتظار می‌رفت.

البته امروزه شواهد ژنتیکی این ادعای داروین را تایید می‌کنند و نزدیک‌ترین خویشاوندان نهنگ‌ها اسب‌های آبی، گاو و ... هستند.
مجله علمی پرتو
مطالعه بیشتر

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates