⭕️ کودکان خردسال می‌توانند حالت‌های اصلی چهره مانند شادی، غم، خشم و ترس را تشخیص دهند. آن‌ها در این مرحله بیشتر بر ویژگی‌های ظاهری صورت و تشخیص دیداری تکیه می‌کنند؛ یعنی احساسات را بیشتر می‌بینند تا اینکه معنای عمیق آن‌ها را درک کنند. سامانه‌های عصبی تخصص‌یافته برای پردازش چهره، این توانایی اولیه را فراهم می‌کنند، اما کودکان هنوز قادر به تفسیر نشانه‌های ظریف و پیچیده هیجانی نیستند.

بین ۵ تا ۱۰ سالگی، پردازش هیجانات در کودکان وارد مرحله‌ای پیشرفته‌تر می‌شود. آن‌ها به‌تدریج از دانش آموخته‌شده، زبان و زمینهٔ اجتماعی برای تفسیر دقیق‌تر حالت‌های چهره استفاده می‌کنند. در نتیجه، می‌توانند احساساتی مانند ترس و خشم را از یکدیگر تشخیص دهند، نه اینکه چهره‌ها را صرفاً به دو دسته «خوب» یا «بد» تقسیم کنند. رشد شناختی در این دوره باعث درک بهتر ظرافت‌های هیجانی و تقویت توانایی استدلال اجتماعی می‌شود.

این روند نشان می‌دهد که رشد مغز و رشد شناختی در کنار یکدیگر، شایستگی هیجانی انسان را شکل می‌دهند. توانایی تفسیر دقیق حالت‌های چهره، به تعاملات اجتماعی بهتر، ارتباط مؤثرتر و سازگاری بیشتر با موقعیت‌های پیچیده اجتماعی کمک می‌کند و اهمیت تجربه و یادگیری را در رشد هیجانی دوران کودکی برجسته می‌سازد.

✍:علی روستایی
DOI: 10.1038/s41467-025-62210-1

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates