ادامه...

پارانتروپوس بویزی فک‌هایی بسیار نیرومند، استخوان‌های گونه برجسته و دندان‌های آسیاب بسیار بزرگ و ضخیم داشت که امکان جویدن طولانی‌مدت غذاهای سفت و پرفیبر را فراهم می‌کرد. اگرچه لقب «مرد فندق‌شکن» این تصور را ایجاد می‌کند که غذای اصلی او دانه‌ها و مغزهای سخت بوده است، پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد رژیم غذایی‌اش احتمالاً بیشتر شامل علف‌ها، ساقه‌های گیاهان، ریشه‌ها، غده‌های زیرزمینی و دیگر گیاهان پرفیبر بوده است.
حجم مغز این گونه حدود ۴۸۸ سانتی‌متر مکعب بود که در مقایسه با انسان امروزی بسیار کوچک‌تر است، اما ویژگی‌های بدنی و دندانی آن نشان‌دهنده سازگاری بالای این گونه با محیط زندگی‌اش بود. شواهد فسیلی نشان می‌دهد که پارانتروپوس بویزی در زیستگاه‌های موزاییکی شامل ساوانا، بوته‌زار و جنگل‌های پراکنده، معمولاً در نزدیکی رودخانه‌ها و دیگر منابع آب، زندگی می‌کرد.
در برخی محوطه‌های باستان‌شناسی، بقایای این گونه در کنار ابزارهای سنگی کشف شده است، اما تاکنون شواهد قطعی وجود ندارد که نشان دهد این ابزارها را خود پارانتروپوس بویزی ساخته یا به‌طور منظم از آن‌ها استفاده می‌کرده است. ازاین‌رو، نقش این گونه در فناوری ابزارسازی همچنان موضوع پژوهش و بحث میان دیرین‌مردم‌شناسان است.
با وجود انقراض این گونه حدود ۱.۲ میلیون سال پیش، مطالعه فسیل‌های آن اطلاعات ارزشمندی درباره تنوع انسان‌تباران و مسیرهای گوناگون تکامل در دوران پیش از پیدایش انسان امروزی در اختیار دانشمندان قرار داده است.

✍:علی روستایی
#فرگشت #هوموساپینس
┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates