ادامه...

تصور کنید سامانه‌هایی را که با شما گفت‌وگو می‌کنند، ترجیحاتتان را می‌شناسند، به حرف‌هایتان واکنش نشان می‌دهند و شیوهٔ تعامل خود را با خواسته‌های شما تطبیق می‌دهند. برخی از این فناوری‌ها همین حالا نیز وجود دارند؛ هرچند توانایی‌هایشان با آنچه از ربات‌های انسان‌نمای آینده تصور می‌کنیم، یکسان نیست.

پژوهشگران در حال بررسی این موضوع‌اند که همراهان هوش مصنوعی و ربات‌های اجتماعی چگونه می‌توانند بر احساس تنهایی، حمایت عاطفی و روابط انسانی تأثیر بگذارند. برخی یافته‌ها از امکان کاهش تنهایی حکایت دارند، اما دربارهٔ پیامدهای بلندمدت این فناوری‌ها هنوز پرسش‌های بی‌پاسخ زیادی وجود دارد.

آیا چنین فناوری‌هایی می‌توانند برای برخی افراد نوعی همراهی عاطفی فراهم کنند؟ آیا ممکن است در بعضی شرایط جای بخشی از تعاملات انسانی را بگیرند؟ یا حتی به برقراری ارتباط با دیگران کمک کنند؟

پاسخ این پرسش‌ها به عوامل متعددی، از ویژگی‌های فناوری و شیوهٔ استفاده از آن گرفته تا نیازهای روان‌شناختی و شرایط اجتماعی افراد، بستگی دارد.

البته، توانایی شبیه‌سازی محبت و همدلی لزوماً به معنای تجربهٔ واقعی این احساسات نیست. همچنین هنوز نمی‌دانیم روابط انسان و ماشین در بلندمدت چه جایگاهی در زندگی ما پیدا خواهند کرد.

شاید پرسش اصلی این نباشد که آیا روزی ماشین‌ها می‌توانند جای انسان‌ها را بگیرند؛ بلکه این باشد که اگر ماشینی بتواند احساسِ دوست‌داشته‌شدن را در ما ایجاد کند، چه چیزی یک رابطه را واقعاً ارزشمند می‌کند؟

این پرسشی است که پاسخ آن فقط به پیشرفت فناوری وابسته نیست؛ بلکه به شناخت ما از نیازهای انسانی، صمیمیت و معنای رابطه نیز بستگی دارد.


https://www.telegraph.co.uk/technology/news/11898241/By-2050-human-on-robot-sex-will-be-more-common-than-human-on-human-sex-says-report.html

https://www.theguardian.com/lifeandstyle/shortcuts/2016/aug/14/year-2050-no-cooking-cleaning-robot-sex-talking-pets-immortality

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates