ادامه...

در بیشتر کشورهای جهان، امید به زندگی مردان کمتر از زنان است و این اختلاف در بسیاری از کشورها حدود چند سال گزارش می‌شود. این تفاوت تنها به یک عامل محدود نمی‌شود، بلکه نتیجه ترکیبی از زیست‌شناسی، سبک زندگی، عوامل اجتماعی و رفتارهای مرتبط با سلامت است.

از نظر زیستی، تفاوت‌های میان زنان و مردان در ژن‌ها، هورمون‌ها و عملکرد سیستم ایمنی می‌تواند بر روند پیری و خطر ابتلا به برخی بیماری‌ها تأثیر بگذارد. برای مثال، برخی ویژگی‌های زیستی زنان ممکن است در برابر بعضی بیماری‌ها نقش محافظتی داشته باشد؛ هرچند این اثرها پیچیده هستند و تنها عامل تعیین‌کننده طول عمر نیستند.

بخش مهمی از این اختلاف به عوامل قابل تغییر در سبک زندگی مربوط است. مردان در بسیاری از جوامع بیشتر در معرض مصرف دخانیات، الکل، رفتارهای پرخطر، مشاغل خطرناک و حوادث مرگبار قرار می‌گیرند. همچنین بیماری‌های قلبی–عروقی، فشار خون بالا و برخی عوامل خطر مرتبط با آن‌ها سهم مهمی در کاهش طول عمر مردان دارند.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد که در بسیاری از کشورها، مردان کمتر از خدمات پیشگیرانه سلامت استفاده می‌کنند و ممکن است مراجعه به پزشک یا دریافت کمک برای مشکلات جسمی و روانی را به تأخیر بیندازند. این تأخیر می‌تواند باعث شود برخی بیماری‌ها دیرتر تشخیص داده شوند. همچنین در بسیاری از نقاط جهان، نرخ خودکشی در مردان بالاتر از زنان است؛ موضوعی که اهمیت توجه بیشتر به سلامت روان مردان را نشان می‌دهد.

دانشمندان تأکید می‌کنند که طول عمر فقط به ژن‌ها وابسته نیست. ترک سیگار، فعالیت بدنی منظم، تغذیه سالم، کنترل فشار خون و کلسترول، خواب کافی، کاهش مصرف مواد آسیب‌زا و مراجعه به‌موقع برای مراقبت‌های پزشکی می‌تواند خطر بسیاری از بیماری‌ها را کاهش دهد و به افزایش طول عمر و کیفیت زندگی کمک کند.

در نهایت، تفاوت طول عمر زنان و مردان نتیجه تعامل پیچیده میان بدن، محیط و رفتار است؛ و بسیاری از عوامل مؤثر بر آن، با انتخاب‌های سالم و دسترسی بهتر به مراقبت‌های بهداشتی قابل تغییر هستند.

✍:علی روستایی
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4932837/?utm_source=chatgpt.com

┄•••⌬👇JOIN👇⌬•••┄
@sci_updates