Ты жыццём ратаваў увесь свет,
Дапамогу дарыў ім паўсюль,
Праматала як стужкі касет,
Напалохала быццам казуль.

Салідарнасць - празрыстая ніць,
Дабрыня - недасяжны струмень,
Як у пустыні - так хочацца піць!
І знайсці супакойвання цень.

Ты не здольны прайсці Рубікон,
І рукамі да зорак сягнуць.
Увесь твой лёс зіхаціць тупіком.
Як юнацкія мары вярнуць?

Усё раздаў, разгубіў, раскідаў.
Задарма, за бесцань, за пыл.
Так хацелася: дар за дар.
Атрымалася: зноў запіў.

Ты хацеў быць бліжэй да людзей...
Смутак думкі як лісце грабе.
Ён адвечны, як Бог-ліхадзей,
Хто цяпер дапаможа табе?

Сакавік 2026 г.