Сёння дзень пачаўся з навіны аб тым, што на волю выйшла 40-гадовая Яўгенія Хасіс, грамадзянская жонка праварадкальнага баявіка Мікіты Ціханава (1980 г. н.) Менавіта ён у далёкім 2009 г. у самым цэнтры Масквы забіў вядомага левага адваката-антыфашыста Стаса Маркелава і маладую журналістку, анархістку Насцю Бабураву. На іх ліку і іншыя забойствы ў складзе групоўкі БОРН (Баявая Арганізацыя Рускіх Нацыяналістаў). Там цікавая гісторыя з гэтай групай, сляды якой вядуць у эшалоны ўлады РФ. Аб гэтым шмат напісана. Напрыклад, у брашуры "Как убивали Стаса и Настю. Сборник статей" (далучаю пдф ніжэй, мо каго зацікавіць).

Забойства 19 студзеня 2009 г. стала сімвалічнай датай для антыфашысцкага руху ў БУР, своеасаблівым месцам памяці з ужо класічным лозунгам "Памятаць - значыць змагацца". Хасіс атрымала 18 год зняволення, выйшла пасля 16. Ціханаў - пажыццёвае.
Цікава, ці Хасіс змянілася і што яе погляды уяўляюць сабой сёння.

Усе забойствы антыфашыстаў, якія мелі месца у нулявыя, канешне, з'яўляюцца важным сведчаннем эпохі. Не толькі для анархісцкага руху, але для найноўшай гісторыі РФ. Краіне, прасякнутай нянавісцю, напоўненай шавінізмам, ксенафобіяй, фашызмам ды расізмам, якая не здольная запрапанаваць свайму грамадству нічога акрамя болю, жаху, вайны. Усё як і мае быць у імперыі. А тыя нялічныя героі і гераіні, якія маюць адвагу і сумленне змагацца з гэтым малохам, на жаль, плацяць занадта высокую цану, губляючы, свабоду ды жыццё. Часцяком мне здаецца, што там нічога ніколі не зменіцца. І тады з-пад пяра выходзяць такія эмацыйныя, не вельмі эстэтычныя рыфмаванкі.