Прачытаў днямі цікавыя разважанні Іллі Шакурскага, 29-гадовага расейскага антфашыста, асуджаннага да 16 год пазбаўлення волі па гучнай у свой час справе “Сеці”. (Ёсць адмысловы канал, а таксама сайт, прысвечаныя гэтай справе).

Хоць з ніводным з фігурантаў справы я асабіста незнаёмы, але як і шмат хто з нас уважліва прыглядаўся ўсім акалічнасцям справы, якая нанесла вялізны ўдар анархісцкаму руху ў БУР больш за 5 год таму.

Адмыслова для польскага анархісцкага руху нават артыкул з’явіўся на гэтую тэму. Першапачатковы надрукаваны ў газеце "Atак". Дарэчы, тэкст не вельмі спадабаўся Ігару Аліневічу, які прычапіўся да фармулёўкі “актывісты” ужытага замест, напрыклад, “рэвалюцыянеры”. Аўтар, канешне, застаўся пры сваім. Кожны і кожная хай самі вырашаюць, як называць гэтых хлопцаў. Напэўна частка з іх не заслугоўвае на пахвалу.

Але не Ілля, якого першы раз у жыцці я пабачыў на вірусным відэа каля 10 гадоў таму. Тады  я захапіўя ягонай смеласцю і ідэйнасцю. Хто ж мог падумаць, што праз некалькі год гэты юнак будзе абвінавачаны ў тэрарызме.

Ілля непазбаўлены літаратурнага таленту. У яго таксама ёсць група падтрымкі. Там публікуюцца ягоныя лісты і вершы. Таксама, дзякуючы таварышам, выйшла ягоная кнiга “Записки из темноты”.

З таго, што я чытаў, магу зрабіць выснову, што Ілля – вельмі моцны і светлы чалавек. Нават за кратамі развiваецца і застаецца пры сваіх ідэлах. Шкада толькі, што лепшыя годы маладосці праходзяць сярод баракаў і калючага дроту. Аднак спадзяюся, што лагеры яшчэ больш закаляць гэтага анархіста і Ілля застанецца з такім жа ясным позіркам на жыццё і зробіць яшчэ шмат добрага.

У далёкім 2020 г. я таксама адрэфлексаваў на “справу Сеці” адным вершыкам, якім дзялюся.