Я быў наеўся ў кабаку,
І Хванчкарой запіў вячэру,
Ды прыгадаў, што ні вянку,
Ні восені я больш не веру.

Залез у кішэню па ўспамін,
І фотку выцягнуў старую,
Я — дзіўны сын, я — цяжкі сын,
Сваіх грахоў вам не дарую.

"Ты на мяжы неўрастэніі,—
Адна дзяўчук мне напісала,—
Ты адгані яе, спыні і
Далей трымайся ад вакзала".

Дык як? Куды журбу схаваці?
Віхуру думак дзе падзеці?
Не ведае адказа маці,
Магчыма, будуць ведаць дзеці.

На жаль, пакуты лістападу
Не адлюструю ўсе ў радку,
Напой шляхетны з вінаграду
Мяне чакае ў кабаку.

15 лістапада 2017 г.