Жанчыны мой праклён. Усё маё свядомае жыццё яны не датрымлівалі слова, крывадушілі, здраджвалі. Не ўсе, канешне, а толькі тыя, з якімі ў мяне былі нейкія адносіны. Амаль усе яны. Быў адзін вынятак, калі я пакрыўдзіў (але не здрадзіў) адну дзяўчыну, дагэтуль адчуваю сорам свайго захавання. Але праз шмат гадоў карма вярнулася да мяне бумерангам і я заплаціў доўг крыўды з надбаўкай. Усе іншыя мае дзяўчыны татальная аблуда. Я даўно перастаў верыць у чыстыя адносіны. У тыя, якія жывуць і ўзмацняюцца шчырасцю. Тыя, якія раз і назаўсёды. Тыя, у якіх няма месца хлусні. Можа такія і існуюць не толькі ў кнігах і кіно, але я перакананы, што гэта выключэнні, які пацверджваюць агульныя правілы. Падлеткам і маладзёнам я верыў ва ўсе гэтыя казкі.

Гаворка не аб тым, што трэба любіць ўсё жыццё адну і тую асобу, прысягнуўшы абсалютную вернасць. Рознае бывае. Як той казаў, пачуцці прыходзяць і адыходзяць, а есці хочацца заўсёды. Аднак для мяне самым галоўным было, каб не падманваць, не хлусіць, не здраджваць. Крывадушнасці ў жыцці хапае і без цябе. Яна паўсюль. Яе больш, чым снегу ў польскіх зімах.

Мая схема адносін простая - разлюбіў ці разлюбіла, закахаліся ў іншай асобе, прайшла хімія, то кажы аб гэтым. Набярыся смеласці і распавядзі ўсё як ёсць. Ці гэта так складана? Лягчэй здраджваць, а гледзячы ў вочы гуляць у вобразы ды прытварацца. Неразумныя баязлівыя істоты.

Калі ў старэйшых класах пачалі завязваецца першыя адносіны, я кідаўся ў вір рамантыкі. Гарэў пачуццямі цалкам. Думаў, што кожная мая закаханасць - каханне назаўсёды. Але пазней здаралася тое, што ты проста надакучыў. Незаўважна як, без развітання і папярэджванняў цябе адфутбольваюць. Адна, другая, трэцяя. Ну што за людзі?

Але тое - прысмакі юнацтва. Кагосьці яны гартуюць, кагосьці робяць такім жа крывадушнікамі, кагосьці вучаць разбірацца ў людзях. Аднак сам факт пастаяннай хлусні непрыемны. І заўсёды балючы. Расколаты сусвет на дарозе сталення.

З перспектывы часу ўсе гэтыя юнацкія перажыванні падаюцца дзіцячым садком у параўнанні з дарослымі праблемамі і рэчаіснасцю нашага ёбнутага свету. І ўсё ж такі, гэты боль, як далёкі сябар, які непрыдуманы, і наведвае цябе калі-некалі.

Задоўга да таго, як мяне па-сапраўднаму пераехала камбайнам вераломства, я развітваўся з юнацтвам гэтым вершыкам. Падавалася, што я ўжо дарослы, прынамсі так сябе адчуваў мой лірычны герой. Але ішоў травень 2001 года і ўсё толькі пачыналася.