نیمه‌شب در پاریس مرز میان گذشته و حال را برمی‌دارد و قهرمانش را به پاریس رؤیایی دهه‌ی ۱۹۲۰ می‌فرستد؛ به «عصر طلایی»ای که گمان می‌کند در آن زندگی بهتری در انتظارش است.

روپشا موکرجی در این مقاله با نگاهی به پست‌مدرنیسم و مفهوم «هتروتوپیا»ی میشل فوکو، بازی روایی وودی آلن با زمان، فضا و گذشته را بررسی کرده و این پرسش را مطرح می‌کند: آیا استفاده از تکنیک‌های پست‌مدرن، برای پست‌مدرن دانستن یک فیلم کافی است؟

📎ترجمه‌ی فارسی عاطفه اسدی از این مقاله را در وب‌سایت سایه‌ها بخوانید:

https://sayeha.org/woody-allen-midnight-in-paris/

📚خانه‌ی ادبیات معاصر
@saaayehaaa