نوشته‌های روزبه

اگه دوست دارین خودتون در موردش بیشتر بخونین، Y2K bug و Y2K panic رو سرچ کنین.

خیلی خیلی قبل از سال ۱۹۹۰، رایج بود که نرم افزار‌ها تاریخ رو به جای چهار رقم، با دو رقم ذخیره کنن. به جای ۱۹۹۰، فقط دو رقمِ ۹۰ رو نگه دارن. این کار کمک می‌کرد حافظه کم‌تری استفاده بشه، و واسه دورانی که ۱۰۰ مگابایت برای خیلی سیستما یه رویا بود، صرفه‌جویی تو حافظه خیلی ارزش داشت.
وقتی آخرای دهه نود و هزاره‌ی دوم داشت نزدیک می‌شد، کم‌کم همه متوجه یه مشکل بزرگ شدن: نیمه‌شبِ ۳۱ دسامبر، سال ۱۹۹۹، وقتی تاریخ چهار‌رقمی تبدیل می شه به ۲۰۰۰، تاریخ دو‌رقمی تبدیل می‌شه به ۰۰. کامپیوتر از کجا بفهمه که ۰۰ معادل ۱۹۰۰ ئه یا ۲۰۰۰؟!

یه بحران بزرگ در کمین بود. خیلی از سیستم‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری خیلی جا‌های مهم بانک‌ها، شرکتای هواپیمایی، نیروگاه‌ها، بیمارستان‌ها و خیلی چیزای دیگه به سیستمای قدیمی وابسته بود و کسی نمی‌دونست اگه یکی از این‌ها نتونه ۰۰ رو به شکل ۲۰۰۰ پردازش کنه، چه اتفاقی می‌افته؟ آیا چیزی از کار می‌افته؟ حسابای بانکی و وامی خالی می‌شه؟ جایی منفجر می‌شه؟ 

صد‌ها میلیارد دلار هزینه صرف شناسایی و اصلاح سیستم‌ها شد. یه تلاش عظیم بین‌المللی از طرف شرکت‌های مهم و دولت‌های سراسر جهان راه افتاد که سیستم‌های قدیمی تست، اصلاح و جایگزین بشن. شب سال نو نزدیک شد...مهندسا و نرد‌های جهان چشم به ساعت دوخته بودن....نیمه‌شب فرا رسید...تقویم‌ها به جلو رفتن...و تقریبا هیچ اتفاقی نیفتاد. 😁 یه سری چیز‌های نسبتا جزیی دچار اختلال موقت شدن، و اونا هم بعدا اصلاح و تعمیر شدن.

اون‌قدر خوب مساله رو مهار کرده بودن که یه شهروند عادی می‌تونست فکر کنه اون همه بوق و کرنا واسه هیچ و پوچ بوده و مهندسا هیچی بارشون نیست و اخبار الکی مردم رو ترسونده. ولی از نگاه مهندسی، فاجعه اون قدر خوب جدی گرفته شده و اون‌قدر ماهرانه مدیریت شده که آب تو دل شهروند عادی تکون نخورده. و یور ولکام. 😁

بچه ها من یه تبلت بالا رده طور خریدم ۱۵ ماه پیش و حس کردم در موردش بنویسم. Tab S10 fe

اولش خیلی شک داشتم به کارم میاد یا نه. فکر میکردم پرتش میکنم یه گوشه و تموم، ولی اینطوری نشد. خیلی اوقات همراهمه و کار کردن باهاش هم لذت بخشه‌ این که قلم داره و برای نوشتن میشه استفاده کرد خوبه ولی حقیقتا من تا دانشجو نیستم خیلیم از این استفاده نمی‌کنم.

بیشتر الان برام جنبه یه دستگاه مدیا داره. نه شلوغی لپ‌تاپ رو داره نه کوچکی و شلوغی گوشی رو.
میتونی راحت فیلم یا کتاب رو دانلود کنی، اینترنت رو خاموش کنی و از محتواش لذت ببری.

برای تایپ یا اینستا و توییتر خیلی ایده آل نیست که به نظرم چیز خوبیه، بخوای هم نمیتونی از اونا اونقدر لذت ببری و بیشتر میتونی از محتوای بلند و به درد بخور لذت ببری.

جلسه رفتن یا کلاس انلاین شرکت کردن هم خیلی حال میده باهاش و به نسبت لپتاپ کیفیت وبکم بهتری داره و می‌تونه یه گوشه باشه در حالی که با لپتاپ کارهای جدی تری می‌کنی، نخوای مدام سوییچ کنی.

حالا چرا الان در این شرایط اقتصادی گفتم؟
اگر با گوشی یا لپتاپ فعلیتون حال نمیکنید عوض کردنش شاید خیلی گرون باشه ولی تبلت رو با ۵۰-۶۰ تومن یه چیز حداقلی و با ۸۰ تومن یه چیز نسبتا جالب قلم دار (مثل همین مدل مال من) بگیرید.
اینطوری به صفحه نمایش بزرگ و نسبتا با کیفیت دسترسی دارید و میتونید یه سری کارها رو بیارید اینور و با عمر باتری خوب زمانی که برق نیست هم استفاده کنید.

معایبی که داره:
همچنان اگر اوضاع گوشی خیلی خرابه که خب اولویت گوشیه.
دوربین خوبی ندارن اکثر تبلت ها
تو نسخه های ارزون پردازنده ضعیف تو محتوا اذیت نمیکنه ولی گاهی تو منوها ممکنه کند باشه
اگر کار جدی می‌خواید بکنید یا تولید محتوا در حالت نوشتن متن دارید تبلت خیلی ایده آل نیست. حتی با قلم هم نمیشه سریع و راحت نوشت باهاش.


اگر بخواهیم با تبلت های e-ink مقایسه کنیم هم باید بگم:
یه سری تبلت هست که به جای مانیتور رنگی و معمولی یه مانیتور سیاه و سفید داره و از تکنولوژی e-ink استفاده میکنه. اینا ویژگی جالبی که دارن اینه که اگر همون صفحه که هستی بمونی، هیچ باتری ای مصرف نمیکنه اسکرینش. و خب چون سیاه سفیده برای کتاب خوندن هم چشم رو کمتر خسته می‌کنه. خیلی هاشون اندروید هم دارن که بامزه می‌کنه
اما من جمع‌بندی من اینه که مارک های خیلی محدودی تو ایران هست و قیمت بالایی دارن و حتی وبگردی هم خیلی باهاشون حال نمی‌ده، ویدیو هم که تقریبا نشدنیه و فقط به کتاب محدود هستید.


در کل اگر پول اضافه دارید و اهل کتاب خوندن یا فیلم دیدن هستید من توصیه می‌کنم تبلت بگیرید.

لایف هک یعنی یه کاری که زندگی رو واستون آسون کنه ولی لزوما راحت مستقیم و سرراست و شاید حتی به لحاظ اخلاقی درستی نیست.

لایف هکی که یه جا خوندم: واسه باشگاهتون ریویو بد بنویسید، خلوت بشه. مجبور بشن تخفیف بدن.

اصل پیتر:
این اصل می‌گوید انتخاب یک نامزد برای تصدی یک سمت، بر اساس میزان موفقیت عملکرد در نقش فعلی‌اش صورت می‌گیرد نه بر اساس سنجش توانایی‌های او برای ایفای نقش جدید؛ بنابر این کارکنان تا آنجا که موفقیت‌آمیز عمل کنند ارتقا می‌یابند و فقط هنگام رسیدن به «مرز بی‌کفایتی» متوقف می‌شوند و در همان سمت باقی می‌مانند. نتیجهٔ این امر آن است که غالباً در سازمان‌ها با مدیرانی روبرو هستیم که شایستگی جایگاه خود را ندارند.


https://motamem.org/%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%BE%DB%8C%D8%AA%D8%B1/

‌
امروز تو گروه درنگ قرار بود یک قطعه موسیقی انتخاب کنیم که عمیقاً تحت‌تأثیرمون قرار می‌ده.

🎶 برای تو کدوم آهنگه؟
اینجا برامون بفرست


📍تجربه‌های هفته بعد و ثبت‌نام
🌱 تلگرام وَ دوستان

از گروه امروز!

«ن» گفت ساعت مارکار یزد مرکز جغرافیایی ایرانه. رو نقشه که به نظر اینطور میاد ولی به لحاظ هندسی فکر کنم تعریف های متفاوتی واسه centroid یه کشور وجود داره (جزیره ها، آب ها، دخیل کردن وزن جمعیت یا نه)
اما به هر حال جالب بود شما هم ببینید:

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA_%D9%85%D8%A7%D8%B1%DA%A9%D8%A7%D8%B1

پاسخی که به یه سری ایده ها باید داد:
اینبار اگر بخوای از مغزت استفاده کنی، نظرت چه تغییری می‌کنه؟

به نظرم شوآف لازم بود:

قبل از اینکه به اتفاق معنا بدهی، اجازه بده خود اتفاق، تجربه و احساست وجود داشته باشد.

نه بابا چت های سازمانی رو که کسی نمیخونه...
چند سال بعد:😂