نوشته‌های روزبه

سرمایه‌گذاری عاطفی زمانی سالم و پایدار است که هم‌پای شناخت و شفاف شدن ماهیت رابطه پیش برود، نه جلوتر از آن. اگر احساسات، وابستگی و انتظارات پیش از آنکه دو نفر درباره هدف، میزان تعهد و جهت رابطه به درک مشترکی برسند عمیق شوند، احتمال سوءبرداشت، ناامیدی و آسیب عاطفی افزایش می‌یابد. بهتر است به رابطه فرصت داده شود تا به‌تدریج و از طریق تجربه‌های واقعی، گفت‌وگوهای صادقانه و مشاهده رفتارهای پایدار، هم از نظر عاطفی عمیق‌تر شود و هم از نظر معنا، مرزها و انتظارات شفاف‌تر؛ به‌گونه‌ای که احساس و واقعیت رابطه در یک مسیر و با سرعتی متناسب رشد کنند.

سرمایه‌گذاری عاطفی نباید از سرعت روشن شدن ماهیت رابطه جلو بزند. باید اجازه داد رابطه، هم‌زمان با عمق گرفتن، در جهت و انتظارات هم به‌تدریج شفاف شود.

چطور پولدار بشیم
بدون این که بهمون ارث برسه و شانس عجیبی بیاریم؟

یکم انگلیسی سختی داشت ولی به نظرم ارزش داره یه نگاهی بندازید.

https://ghhrmnzdh.github.io/h2grwbl/

این مطلب از ۳۸ تا توییت یه آدم پولداره که از صفر شروع کرده و اصولی که میگه به نظر خوب میاد. خودتون ببینید نظرتون بگید.

حس میکنم همه دارن درست تایپ میکنن و متن های بی کیفیت ai generated تحویل نمی‌دن‌
نمی‌دونم من اطرافیانم رو و محتوایی که دنبال میکنم رو خوب انتخاب کردم یا همه دارن درست از ابزار ها استفاده میکنن

با خودم گفتم چقدر این حرف ها برام جدیده، هیچکس تا حالا بهم نگفته اینا رو.
بعد با خودم گفتم نه صبر کن، یکی بهم گفته بود. خیلی سال قبل، یه جلسه رفتم پیش یه تراپیستی که همینا رو گفت دقیقا و واکنش من این بود که «این چی میگه دیگه مسخره، ادامه نمی‌دم».

این موضوع یادم انداخت که فقط شنیدن یه حرف و یه تجربه و یه نصیحت درست، باعث نمیشه ما راه زندگیمون درست بشه، بلکه باید کم کم امادگیش رو هم کسب کنیم‌.
از اون طرف هم این که یکی یه مشکلی داره و مستقیم بهش راهکار بدیم و نصیحتش کنیم، قرار نیست منجر به حل شدن مشکل بشه.

دوره «من منسجم» آرین اکبری رو داشتم گوش می‌کردم، وسطش گفت که «به همه تجربه ها باید خوشآمد بگیم» که زندگی «عرض بیشتری داشته باشه».
منظورش از عرض زندگی اینه که وقتی میخوای زندگی نامه بنویسی، حرفی برای گفتن داشته باشی، نه این که «بزرک شدم رفتم سر کار بازنشست شدم مُردم». بلکه رفتم اینجا این سرم کلاه گذاشت، اون پولمو نداد، اونجا خیلی خوش گذشت، فلان سفر رو رفتم، قلبم شکست، عشق رو تجربه کردم و ...

در مورد دخترش گفت که یه پسری زده بودش، می‌گفت جلو نرفتم چون جونش در خطر نبود، گفتم بگذار تجربه کنه، emotional diversity ت بیشتر بشه.

جزئیات چیزها در دنیای واقعی خیلی جالبه.
من قبلاً میگفتم چرا آدما میرن دنبال دنیای واقعی در حالی که دنیای مجازی (مثلا GTA فرض کنید) هم کلی چیز برای کشف کردن داره، جزییات خوبی هم داره، چرا دست هامون رو کثیف کنیم. جوابم به خود قبلیم اینه که برای کشف دنیای واقعی هزار تا دلیل وجود داره ولی یکیش اینه که جزئیات.
این آدمی که از کنارت رد شد NPC نیست، یه آدم کامله، یه داستان زندگی کامل داره، تک تک اتفاقاتی که براش افتاده تا برسه اینجا واقعیت داره. قابل کشف کردنه. اونم غم رو تجربه می‌کنه شادی رو تجربه میکنه، زندگی رو تجربه می‌کنه.
حالا اینا رو بگذار کنار هم، این دو تا آدمی که تو کافه کار میکنن و بهم گفتن نمی‌تونی سفارشت رو جدا حساب کنی، هر کدوم یه داستان متفاوت دارن، که یه جایی چند سال پیش به هم گره خورده. همکار شدن، به هم مشورت دادن، روی هم تاثیر گذاشتن.

«ن» بهم گفت تجربه امروز با دیروز تکراری بود؟
نه. اصلا نه. هیچ دو روزی شبیه هم نیست، همینطور که هیچ دو نفری شبیه هم نیستن، هیچ دو تجربه‌ای هم شبیه نیستن.

در مورد سیاست های ارتباطی بانک مرکزی، دو روش دلفیک و ادیسه‌ای مطرح میشه و خیلی جالبه تقابل این ها و درس هایی برای زندگی شخصی هم داره!
مطلب بهتری پیدا نکردم که کاربردی تر توضیح بده، فعلا همین رو داشته باشید.

https://www.chicagofed.org/publications/speeches/2017/11-14-2017-future-odyssean-and-delphic-guidance-charles-evans-frankfurt-ecb

و

https://www.brookings.edu/articles/what-is-forward-guidance/

این اکبر ۲ یه اکبر ۱ هم داره، که پماد سوختگیه. یعنی یه بار اسم محصول رو گذاشته‌ن پماد اکبر، بعد این‌قدر این اسم بهشون مزه کرده که واسه محصول بعدی دیگه برین‌استورمینگ و انتخاب اسم و اینا رو فاکتور گرفته‌ن. همونو زده‌ن شعبه ۲.

انتخاب اسم 🤌

مموری ChatGPT رو روشن کردم و هرچییی میپرسم میگه ببین صبح اینو گفتیاااا.
می‌خوام کتکش بزنم😂

داشتم فکر میکردم برای یه سری پارامترهای شخصی نیاز دارم به Prometheus که توش متریک وارد بکنم، بعد با این پلاگین obsidian آشنا شدم و قضیه کنسل شد :)))

اگه obsidian دارید یه نگاهی بهش بکنید جالبه.
https://github.com/pyrochlore/obsidian-tracker/tree/master

’ انتظار پشیمانی صفر، یعنی انکار واقعیت محدود بودن انسان. ‘🤍

توی اقتصاد و روانشناسیِ تصمیم‌گیری یه اصل داریم به اسم هزینه‌ی فرصت؛ یعنی تو هر انتخابی که می‌کنی، به طور خودکار گزینه‌های دیگه رو از دست میدی.
وقتی تو یه مسیر تحصیلی، یه رابطه، یا یه شهر خاص رو انتخاب می‌کنی، طبیعتا مزایای مسیرهای دیگه رو از دست میدی. پس یه مقدار از حسرت خوردن برای اون «زندگی‌های نزیسته» کاملا طبیعی و غیرقابل‌اجتنابه.🫂

مثلا توی تصمیم‌گیری‌ها، وقتی به یه نفر میگی «جوری انتخاب کن که بعدا پشیمون نشی»، یه بار ذهنی وحشتناک سنگین رو میندازی روی دوشش! مغز انسان برای اینکه تو آینده هیچ پشیمونی‌ای نداشته باشه، شروع می‌کنه به نشخوار فکری و ارزیابی وسواسی تمام گزینه‌ها. نتیجه؟ فرد از ترس گرفتن یه تصمیم اشتباه، کلا هیچ تصمیمی نمی‌گیره و تو همون موقعیت قبلیش گیر می‌کنه (فلج تصمیم‌گیری).💁🏻‍♀

«جوری زندگی کن که بعدا حسرت نخوری»

این جمله یه تله‌ی بزرگ برای ایجاد اضطراب و کمال‌گراییه.

این شعار حتی خارج از مسئله‌ی سوگ هم اصلا سالم نیست! :))

شعار «جوری زندگی کن که بعدا حسرت نخوری» دقیقا مصداق بارز مثبت‌اندیشی سمیه. این جمله به آدم سوگوار یه پیام پنهان و بی‌رحمانه میده که اگه الان حسرت می‌خوری، مقصر خودتی و حتماً تو رابطه‌ت کم گذاشتی!
در حالی که حتی تو بی‌نقص‌ترین و عاشقانه‌ترین روابط انسانی هم، وقتی مرگ اتفاق میفته، بازم آدم‌ها حسرت زمان‌های از دست‌رفته رو می‌خورن.❤️‍🩹