هيچ جمله‌ای را تا پايان نگرفته است، نبايد معنا كرد. نقطه، خبر از پايان جمله می‌دهد و راه را برای سخن گفتن دربارهٔ معنا و صدق و كذب آن باز می‌كند؛ اما تا پيش از آن، فقط بايد انتظار كشيد. وقتی در پايان عبارتی كوتاه يا بلند، نقطه می‌گذاريم، در واقع به خوانندهٔ خود اجازه داده‌ايم كه دربارهٔ آن و معنای ساده يا دشوارش، داوری كند. قضاوت دربارهٔ درستی يا نادرستی جمله‌ای كه هنوز به نقطهٔ پايان خود نرسيده است، سرنوشتی جز شرمساری در دادگاه تجديد نظر ندارد. زندگی، جمله‌ای است كه تا نقطهٔ مرگ را ملاقات نكند، هيچ معنایی در اندازه و برازندهٔ آن نيست. پس از آن می‌توان بر سر خط رفت و از نو نوشت و سخن تازه ساز كرد.
«زندگی مانند جمله، مرگ همچون نقطه است
ديدن اين نقطه را لحظه‌شماری می‌كنم»
رضا بابایی
هجدهم فروردین ماه ۱۴۰۴
پنجمین سالگرد درگذشت استاد رضا بابایی
Post #1365
19.1K
