🅾️ در باب قتل های ناموسی

✍️ قربان عباسی

●بی‌تردید، پدیده‌ی قتل‌های ناموسی در ایران، زخمی عمیق بر پیکره‌ی جامعه‌ای‌ست که هنوز میان سنت و مدرنیته، در رفت‌وآمدی پرآشوب و رنج‌آور است. این جنایت‌های خاموش، که در پرده‌ی تعصب و غیرت پیچیده شده‌اند، نه ریشه در شرافت دارند و نه نشانی از عدالت در آن‌ها می‌توان یافت؛ بلکه بازتابی‌اند از ساختارهای مردسالارانه‌ای که زن را نه به‌مثابه‌ی فرد، که همچون ابژه‌ای در تملک خاندان و قبیله می‌نگرند.

○در جغرافیای ذهن مردانه‌ای که ناموس را هم‌ردیف مالکیت می‌بیند، زن تنها تا جایی قابل تحمل است که فرمانبردار باشد، محجوب و مطیع. همین نگاه است که وقتی زن تصمیمی مستقل می‌گیرد، وقتی عاشق می‌شود، یا حتی متهم به نافرمانی است، مجازاتش را نه قانون، که خنجر پدر یا داس برادر رقم می‌زند. اینجا، عدالت نیست که جاری می‌شود؛ بلکه قساوتی‌ست که در جامه‌ی سنت، قداست می‌یابد.

●نکوهش این قتل‌ها، صرفاً نفی یک رفتار فردی نیست، بلکه اعتراض به نظامی است که خشونت را با حجاب کرامت می‌پوشاند، و وجدان جمعی را در حصار رسوم پوسیده به خواب می‌برد. جامعه‌ای که در آن، مرگ یک دختر به دست پدر، نه هیاهویی به‌پا می‌کند، نه قانونی را می‌لرزاند، باید به‌خود بلرزد.

○قتل ناموسی، نه تنها سلب حیات، که سلب حق انتخاب، آزادی و کرامت انسانی است. هر قطره خون ریخته‌شده در این مسیر، فریادی‌ست بر آسمان خاموش ما که تا کی باید در سایه‌ی سنت‌های کور، انسان را در قربانگاه «آبرو» قربانی کرد؟

●در مقام یک جامعه‌شناس، باید بپرسیم: این کدام فرهنگ است که مرگ را بر زندگی ترجیح می‌دهد؟ و این کدام عدالت است که در آن قاتل آزاد می‌گردد، اما قربانی برای همیشه خاموش می‌شود؟

○اگر نخواهیم با این زخم رو‌به‌رو شویم، اگر نتوانیم صدای زنان بی‌صدا را بشنویم، نه تنها آینده‌ای عادلانه نخواهیم ساخت، بلکه وارث کابوسی خواهیم شد که نسل به نسل، چرخه‌ی خشونت را تکرار می‌کند.

●آری، وقت آن رسیده است که سنت را نه تخریب، که بازاندیشی کنیم؛ که غیرت را نه چون شمشیر، که همچون آینه‌ای از خرد و احترام تعریف نماییم. تنها از مسیر این آگاهی است که می‌توان از طلوع یک جامعه‌ی رها، برابر و انسانی سخن گفت.

#ناموس #قتل_ناموسی

💎 @ReverseMatrix | هنر آگاهانه زیستن