کپی از مقاله قبلی خودتان هم می‌تواند مشکل‌ساز باشد
بعضی پژوهشگران تصور می‌کنند چون متن متعلق به خودشان است، می‌توانند بخشی از مقاله قبلی را بدون محدودیت در مقاله جدید تکرار کنند. 📄
اما در نشر علمی، این موضوع می‌تواند «بازیافت متن» یا در موارد شدیدتر، انتشار تکراری تلقی شود.
━━━━━━━━━━━━━━
مشکل دقیقاً چیست؟
اگر بخش‌هایی از متن قبلی خودتان را بدون اشاره مناسب دوباره استفاده کنید، خواننده ممکن است تصور کند این متن برای نخستین بار نوشته شده است.
شدت مسئله به چند عامل بستگی دارد:
• مقدار متن تکرارشده
• محل تکرار در مقاله
• ذکر یا عدم ذکر منبع قبلی
• وجود داده یا نتایج تکراری
• سیاست مجله درباره استفاده مجدد از متن
━━━━━━━━━━━━━━
همه بخش‌ها حساسیت یکسان ندارند 🔍
تکرار محدود برخی عبارت‌های استاندارد در بخش روش ممکن است در بعضی شرایط قابل قبول باشد، به‌خصوص وقتی توضیح دقیق روش دشوار است.
اما تکرار گسترده در بخش‌هایی مثل نتایج، بحث یا نتیجه‌گیری حساس‌تر است؛ چون این بخش‌ها باید سهم تازه پژوهش را نشان دهند.
━━━━━━━━━━━━━━
ارجاع به مقاله قبلی مهم است
اگر روش، داده، تحلیل یا بخشی از پژوهش جدید با کار قبلی شما ارتباط دارد، این ارتباط را پنهان نکنید.
مقاله قبلی را به‌درستی ارجاع دهید و در صورت وجود هم‌پوشانی قابل توجه، مطابق دستورالعمل مجله آن را اعلام کنید.
ارجاع دادن نیز همیشه مجوز کپی گسترده متن نیست.
━━━━━━━━━━━━━━
با انتشار تکراری اشتباه نگیرید
بازیافت متن با انتشار دوباره همان مطالعه یکسان نیست.
اگر مقاله جدید همان داده‌ها، نتایج یا پیام اصلی مقاله قبلی را بدون توجیه و شفافیت کافی دوباره منتشر کند، مسئله می‌تواند جدی‌تر از شباهت متنی ساده باشد.
━━━━━━━━━━━━━━
جمع‌بندی
مالک بودن متن به این معنا نیست که استفاده مجدد از آن همیشه بدون محدودیت است.
قاعده ساده:
متن قبلی خودتان
≠ متن کاملاً آزاد برای استفاده مجدد
اگر لازم است از محتوای قبلی استفاده کنید، میزان هم‌پوشانی، ارجاع، شفافیت و سیاست مجله را حتماً بررسی کنید.
@researchyarr
Post #1863
240