در نگاه انسان‌ها، هرچه بزرگی، جایگاه و قدرت کسی بیشتر شود، معمولاً موانع بیشتری میان او و دیگران قرار می‌گیرد.

پادشاهان و بزرگان، خود را با نگهبانان و تشریفات احاطه می‌کنند. هیبتشان مانع نزدیک شدن دیگران می‌شود و شکوه مقامشان، راه محبت و تکریمشان را دشوار می‌کند؛ تا جایی که برای رسیدن به آنان، اغلب به واسطه و میانجی نیاز است.

اما به پروردگار آسمان‌ها و زمین بنگر؛ خدایی که برترین صفات از آنِ اوست. او در یک نام بزرگ، هر دو صفت را در کنار هم گرد آورده است:

«ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ»

او صاحب جلال است؛
بزرگ و باعظمت، باهیبت و چیره؛ آن‌که دل‌ها در برابر عظمتش به خشیت می‌افتند.

و در همان حال، صاحب اکرام است؛
نزدیک، اجابت‌کننده، مهربان و دوستدار بندگان؛ آن‌که با نعمت‌هایش به تو محبت می‌کند و هر شب، بی‌آنکه میان تو و او پرده‌داری باشد، درِ دعا را به رویت می‌گشاید.

یکی از اهل معرفت چه زیبا گفته است:

«جلال او، هیبتش را در دل می‌نشاند و اکرام او، محبتش را در دل پدید می‌آورد.»

همین توازن شگفت‌انگیز است که به مؤمن آرامشی عمیق می‌بخشد؛ در نماز، در برابر عظمت خداوند می‌ایستی و دلت از هیبت او می‌لرزد، اما در همان سجده، کوچک‌ترین جزئیات زندگی و پنهان‌ترین دردهای دلت را با او در میان می‌گذاری؛ با این یقین که تو را می‌شنود و گرامی می‌دارد.

عظمتِ خدا تو را از او دور نمی‌کند؛ بلکه به او نزدیک‌ترت می‌سازد.

و بلندمرتبگی او مانع آن نیست که دل شکسته‌ات را آرام کند و غمت را از میان ببرد.

از همین رو، خداوند سورهٔ نعمت‌ها، سورهٔ الرحمن، را با این نام مبارک به پایان می‌رساند؛ گویی به ما یادآوری می‌کند که همهٔ این بخشش‌ها از سوی پروردگاری است که هم صاحب عظمت است و هم سرچشمهٔ کرامت:

﴿تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ﴾

«پربرکت و بلندمرتبه است نام پروردگارت، صاحب جلال و اکرام.»

پس در برابر هیچ‌چیز در این دنیا مرعوب نشو؛ پروردگارت صاحب جلال است.

و از هیچ خیری ناامید مباش؛ پروردگارت صاحب اکرام است.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ