گاهی انسان نه از روی قدرت، بلکه از سرِ ناتوانی می‌بخشد؛ چون توانِ انتقام گرفتن ندارد. اما اگر روزی قدرت پیدا کند، ممکن است دوباره به سراغ انتقام برود.
حتی گاهی انسان کسی را می‌بخشد، اما اثرِ خطای او را در دل نگه می‌دارد و در هر اختلافی، گذشته را دوباره به رخ او می‌کشد.

اما دربارهٔ خداوند، دو اسمِ «عَفُوٌّ» و « قَدِيرٌ» کنار هم آمده است؛ یعنی خدایی که هم قدرت کامل دارد و هم عفو و گذشت.

﴿إِن تُبْدُوا خَيْرًا أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَن سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا قَدِيرًا﴾

ما در حالی گناه می‌کنیم که در مُلک او زندگی می‌کنیم و از نعمت‌های او بهره می‌بریم؛ و او می‌تواند در یک لحظه ما را گرفتار کند، اما مهلت می‌دهد، می‌پوشاند و راه بازگشت را باز می‌گذارد.

وقتی بنده با توبه و شرمندگی به سوی او برمی‌گردد، خداوند گناهش را می‌بخشد و از فضل خود با او رفتار می‌کند.

عفوِ خداوند، عفوِ قدرتمندی است که از رحمت سرچشمه می‌گیرد؛ و مجازاتش نیز عادلانه است، نه از روی ظلم.

و شاید اوج قدرت انسان هم همین باشد:
وقتی می‌توانی انتقام بگیری، اما می‌بخشی.

اللَّهُمَّ إِنَّكَ عَفُوٌّ تُحِبُّ الْعَفْوَ فَاعْفُ عَنِّي.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ