از همان ابتدای منازعات فروید-فرنزی دربارهٔ تکنیک #روانکاوی تا انشقاق کلاین-بالینت در انگلستان و مباحثات کرنبرگ-کوهات در ایالات متحده، تا تنش فعلی بین دیدگاه‌های کلاسیک و بین اذهانی دربارهٔ فرایند تحلیل، انشقاقی در طریقهٔ عمل و مفهوم‌بندی حوزهٔ کاری ما پدیدار گشته است.
این انشقاق با توجه به نوع نگاه و توصیفی که از آن شده باشد به دوتایی‌های زیر تعلق یافته است:
ادیپی–پیش ادیپی، آسیب‌شناسی روانی–تحولی، یک نفره–دونفره، کلامی–غیر کلامی، تعارض–نقص و غیره.
هر یک از این جفت‌های مفهومی امتیازات، بالا و پایین شدن‌ها در تاریخ روانکاوی، تأثیرات اکتشافی و اختلافات تکنیکی خود را دارد.
در یک سوی این قطب (برای مثال، ادیپی، آسیب‌شناسی روانی، یک نفره، کلامی و تعارض) سعی بر آن است که نحوهٔ گوش دادن #روانکاو به سمت شکاکیت سوق داده شود و مداخلاتش به سمت و سوی کشف معانی پنهان در ارتباطات بیمار باشد.
در قطب دیگر (برای مثال، پیش ادیپی، تحولی، دونفره، غیرکلامی، نقص) سعی می‌شود نحوهٔ گوش دادن روانکاو به سمت زودباوری باشد و مداخلات او در جهت تصدیقی حرکت کند.
بر این اساس کاربردهای این انشقاق برای نظریه و درمان #تکنیک_روانکاوی کاملاً مهم به نظر می‌رسد.
📚 تکنیک روانکاوی
#سلمان_اختر
💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote
Post #65
355
- 👍 1