حالتی كه بيمار مبتلا به پارانويا _توهم در ترس از آزار و تعقيب خيالی_ از خود نشان می‌دهد درست همان حالتی است كه در روابط بين فرزند و پدر ديده می‌شود: فرزند همواره چنين قدرت مطلقی را به پدر نسبت می‌دهد و اين قابل اثبات است كه شدت عدم اعتماد به پدر، نسبت مستقيم با ميزان قدرتی دارد كه فرزند برای او قائل می‌شود.

وقتی يک بيمار مبتلا به «پارانويا» يكی از اطرافيان خود را آزاردهنده خويش می‌شناسد، در واقع او را به منصب پدری ارتقا می‌دهد، يعنی وضع و شرايطی برای او در نظر می‌گيرد كه به بيمار اجازه می‌دهد وی را مسئول تمام بدبختی‌های خيالی خويش بشناسد.

ايـن وجه تشابه دوم بين انسان بدوی و بيمار مبتلا به اختلال روانی، به ما نشان می‌دهد كه رفتار انسان ابتـدايی نسبت به پادشاه خود، تا چه حد به مانند رفتار دوره كودكی پسر نسبت به پدر است.

توتم و تابو
#زیگموند_فروید
@PsychoanalyticNote