سوال فروید: چرا بدویان آوردن نام متوفی را تابویی بزرگ و از بزرگترین اهانت‌ها به وابستگان فرد می‌دانستند؟

افرادی كه بر مرگ كسـی سوگواری می‌كنند، بيشتر ميل دارند به اموری كه يادآور متوفی باشد و خاطره او را در ذهنشان تا سرحد امكان بيشتر زنده نگهدارد، بپردازند.

بنابراين ويژگی‌های آداب تـابويی، علی‌القاعده بايد انگيزه‌هـای ديگری داشته جوابگوی مقاصد و هدف‌های ديگری باشد.

بدويان ترسی را كه از وجود روح در دل دارند و وحشت از بازگشت احتمالی او را كتمان نمی‌كنند. آنان به انبوهی از تشريفات متوسل می‌شوند كه هدف آن دور نگهداشتن و راندن روح است.

بر زبان آوردن نام متوفي، به منزله خواندن وردی است كه حضور بالفعل او را سبب مي‌شود. به اين دليل براي مانع شدن، ازين ورد خوانی و جلوگيری از بازگشت روح، دست به هر كاری كـه مقدورشان باشد مـی‌زنند:

لباس‌های عجيب بر تن می‌كنند تا روح از بازشناختن ايشان عاجز بماند و يا آنكه نام خود يا نام متوفی را تغيير می‌دهند؛ آنها بر بيگانه بی‌پروايی كه با بردن نام ميت، او را به ضد زندگان بر می‌انگيزد خشم می‌گيرند.

نمی‌توان از اين نتيجه‌گيري چشم پوشيد كه آنچه سبب رنج آنها می‌شود - بر طبق اصطلاح «وونت» هراسی است كه از «روح مبدل به شيطان شده متوفي» در دل دارند.

توتم و تابو
#زیگموند_فروید
@PsychoanalyticNote