روانکاو فرانسوی، لکان در مقالهٔ مهم مرحلهٔ آینه‌ای (۱۹۴۹) که وینیکات به آن اشاره می‌کند می‌گوید کودک وقتی به آینه نگاه می‌کند تصویر یکپارچه‌ای از آشفتگی خود می‌بیند. با وجود آنکه کودک خود را در تکه‌ها و قطعات پراکنده در همه‌جا تجربه می‌کند، تصویر یک تکه‌ای از خود می‌بیند. این ناهمخوانی تصویر دورغینی از کامل بودن به کودک عرضه می‌کند که در عمل تا ابد او را اغوا خواهد کرد. لکان اعتقاد داشت که آینه بسیار گمراه کننده است و قول کاذبی به کودک می‌دهد.
اما از نظر وینیکات، تجربهٔ کودک از صورت مادر تعیین می‌کند که او چه چیزی در آینه ببیند. اگر مادر به قدر کافی حساس باشد، کودک حس می‌کند «هر چه در آن لحظه به خصوص هست» دیده شده است. وینیکات معتقد است اگر نظارت مادرانه شکست بخورد، احساس تعارض در کودک شکل می‌گیرد. می‌توان به آینه هم مانند مادر نگاه کرد زیرا هردوی آن‌ها به معنای واقعی کلمه، خویشتن را منعکس می‌کنند. آینه و مادر مانند مفهوم مادر کارآمد وینیکات، قابل اطمینان و دقیق هستند.
کتاب: وینیکات
نویسنده: آدام فیلیپس
مترجم: نهاله مشتاق
@PsychoanalyticNote
Post #120
439
- 👍 1
- 👏 1