#فروید روش #روانکاوی را برای بیماران روان‌رنجور ابداع کرده بود. مشخصهٔ این روش، تعبیر #ناخودآگاه سرکوب شدهٔ بیمار توسط روانکاو بود. وینیکات داشت موقعیتی را توصیف می‌کرد که در آن محیط طوری مرمت می‌شد که فرایند رشد، امکان آغاز دوباره داشت. قرار بود بازگشت اتفاق بیفتد، طوری که تعبیر کلامی در درجهٔ دوم اهمیت قرار بگیرد و مراقبت مادرانه به معنای وسیع کلمه مهم‌ترین قسمت درمان باشد.

به این ترتیب در مراحل خاصی از درمان، مانند رابطهٔ کودک و مادر «بیمار عملاً نفرت #روانکاو را می‌خواهد». وینیکات از مثال کودکی که خانوادهٔ از هم پاشیده دارد استفاده می‌کند تا به نتیجهٔ عجیبی برسد که اصلی‌ترین نکتهٔ مقاله‌اش به حساب می‌آید:

بردن چنین کودکی به خانه و دوست داشتن او اصلاً کافی نیست. آنچه اتفاق می‌افتد این است که پس از مدتی این کودک که به وضعیت قبلی عادت داشت، دوباره امیدوار می‌شود و شروع می‌کند به امتحان کردن محیط جدیدی که پیدا کرده است. او می‌خواهد مطمئن شود که مراقبانش توانایی این را دارند که نفرت واقعی را تجربه کنند. به نظر می‌رسد او تنها زمانی می‌تواند دوست داشته شدن را باور کند که نفرت آن‌ها را دریافت کرده باشد.

کتاب: وینیکات
نویسنده: آدام فیلیپس
مترجم: نهاله مشتاق

@PsychoanalyticNote