موضوع امشب راجع به اینه که آیا ما واقعا دنبال آدمی میگردیم که دوستش داریم یا دنبال فرصتی هستیم تا نیاز قدیمیمون رو بالاخره جبران کنیم؟

این سوالی بود که یکی از عزیزان هم مطرحش کرد.

پاسخ تلخ و عریان همینه: بیشتر وقتا دومی!

وقتی ما هنوز با کودک آسیب دیده درونمون روبرو نشدیم، چیزی که اسمش رو میذاریم «عشق در نگاه اول» یا «جذابیت و کاریزما»، معمولا عشق نیست؛ صدای خاطرات ماست برای شناسایی یک زخم آشنا.
ما عاشق اون آدم نمیشیم، عاشق نقشی میشیم که اون آدم میتونه توی نمایشنامه ناتمام کودکی ما بازی کنه. ما در واقع به شریک عاطفیمون نگاه نمیکنیم که ببینیم اون واقعا کیه، نگاهش میکنیم تا ببینیم آیا میتونه بدهی گذشته رو تسویه کنه؟

#عرفان

@Psy_RR