یکی از همراهانمون پرسید:

«چجوری میتونم فعالیت سیستم سمپاتیک رو کمتر کنم؟ چه جوری میتونیم این روزها آرامش بیشتری داشته باشیم؟ چجوری اضطرابمون کمتر میشه؟»

قبل از اینکه توضیح بدم، اول بگم که خیلی خوشحالم سوالاتی براتون پیش میاد و خوشحال تر اینکه این سوالات رو میاین میپرسیدشون.
کنجکاوی شما برام خیلی ارزش داره و تا جایی که بتونم، به تک تک سوال ها جواب میدم. پس تعارف رو بذارید کنار.


بریم سر اصل مطلب.

چه چیزهایی کمکمون میکنه؟ من در ادامه یک لیست تهیه کردم و امیدوارم که کاربردی و کمک کننده باشه.

۱. کاهش محرک های تهدید، یا به عبارت دیگه، اجتناب سالم

ما راجع به اجتناب دیشب صحبت کردیم، ولی امشب میخوام از مدل سالمش براتون حرف بزنم.
خیلی وقت ها دنبال کردن اخبار هیچ کمکی به ما نمیکنه و اجتناب کردن از این موضوع، موجب هیچ اختلال و مشکلی در زندگی روزمره نمیشه.
یکی دیگه از کمک هایی که میتونیم به خودمون بکنیم، کمتر چرخیدن در اینستاگرام و تلاش برای مواجهه با ترس هامونه که دقیقا برعکس اجتنابه. ولی اینجا ما داریم از محرک های حواس پرتی فاصله میگیریم.
و پیشنهاد میکنم از بحث های فرسایشی این روزا هم فاصله بگیرید.
همه اینا موقعیت های استرس‌زا میسازن.

۲. برگرداندن حس اینجا و اکنون

اینکه من حس کنم همین لحظه، در همین جا هستم، یک تمرین خیلی خوبه که چندین نفر از دوستانم هم انجامش میدن و خیلی از روان شناس‌ها پیشنهادش میکنن.

میتونید به دو صورت انجامش بدید. یکی اینکه نگاه کنید به محیط و اسم پنج چیز رو نام ببرید. شاید سادگیش گول زننده باشه ولی بهش اعتماد کنید.
یکی دیگه از تکنیکا اسمش(پنج چهار سه دو یک) هست. یعنی در لحظه ای که ایستادید، پنج چیز رو میبینید و اسمشون رو نام میبرید؛ چهار چیز رو میشنوید و اون صدا رو شناسایی میکنید؛ سه چیز رو لمس میکنید، مثل سه نوع بافت مختلف؛ بافت چرم کت، بافت نخ شلوار؛ دو چیز رو بو میکنید و یک چیز رو مزه میکنید.

قرار نیست که این کارها رو کامل و به شکل مرتب انجام بدید. موضوع چیه؟ موضوع اینه که ما با درگیر کردن حواس پنجگانه اضطراب و تپش قلبمون رو کمتر میکنیم.
ذهنی که داره خیلی جلوتر از ما میره نیاز داره دوباره به جای خودش برگرده.

۳. تنظیم از مسیر بدن

یک راه دیگه، تنظیم از مسیر بدنه؛ از طریق بدن. من در چند موضوع به این مسئله میپردازم.

اول تنفس: اگر بازدم طولانی تری از دم داشته باشید و کمی آزاردهنده بودنش رو تحمل کنید، تاثیرش رو میبینید.
هوا رو بدید داخل و تایم بازدم، سعی کنید به آرامی هوا رو خارج کنین.

یک تکنیک دیگه ۵دقیقه دویدن با سرعت بالاست.
چرا؟ چون خیلی وقت ها، از دیدگاه روان شناسی تکاملی، اضطرابی که ما تجربه میکنیم به خاطر اینه که جونمون در خطره و بدن یاد گرفته که اون رو با فرار کردن از حیوانات وحشی تداعی بکنه! وقتی که شما میدوید، به حد زیادی اون اضطراب کم میشه.

و نیازی به اشاره نداره که بگم خواب، غذا و نوشیدن آب کافی خیلی مهمه؛ چون اگر همین ها رعایت نشن، میتونن به سادگی وضعیت روانی ما رو به خطر بندازن؛ بدون اینکه حتی اختلالی داشته باشیم.

اما اگه انقدر حالمون بده که خواب و خوراک رو نمیتونیم درست کنیم چی؟ اگه تمرکزمون از هم پاشیده و ساده ترین تمرینا سخت بنظر میرسن چی؟

خیلی از اضطراب هایی که ما تجربه میکنیم، نتیجه تعارض های درونی ماست؛ نتیجه چیزهایی به اسم طرحواره، نتیجه چیزهایی به اسم اختلال و ناکارآمدی در بعضی مسائل روزمره زندگی.
مثلا کسی که توانایی اجتماعی خیلی پایینی داره و دائم خودش رو سرزنش میکنه.

این موضوع به سادگی نشون میده که ناتوان بودن در یک زمینه مهم زندگی، چه تاثیر وحشتناکی روی آدم میذاره و اضطرابش رو بالاتر میبره.

پس پیشنهاد اولم اینه که از یک روان درمانگر حرفه ای کمک بگیرید و اگر در دسترس نبود؛ خب فدای سرتون. میتونید دارو درمانی رو با کمک گرفتن از یک روان پزشک شروع کنید.

اینجا موضوع جالب دیگه ای باز میشه: اینکه مردم زیادی نسبت به تراپیست و روان پزشک گارد دارن؛ یک گارد خیلی محکم و سفت.

این موضوع جذابیه که فردا شب بهش میپردازم.

#عرفان

@Psy_RR