توی بدن ما دو سیستم در حال همکاری ان. هر دو رو یک نفر به‌تنهایی کشف نکرده؛ اما کسی که برای اولین بار دستگاه عصبی خودمختار رو به شکل منظم دسته‌بندی کرد و اصطلاحات اصلی اون رو جا انداخت، «جان نیوپورت لنگلی»، فیزیولوژیست انگلیسی، بود؛ و بعدها پژوهشگرانی مثل «هانس اپینگر» و «لئوپولد هس» درباره غلبه فعالیت سمپاتیک یا پاراسمپاتیک صحبت کردند.
بهرحال بذارید بریم سر اصل مطلب.🔥


یکی از این بخش‌ها مثل همون مثال پدال گازه؛ بهش می‌گیم: سیستم سمپاتیک.
وقتی خطر، فشار، خبر نگران‌کننده یا هر موضوع تهدیدکننده‌ای رخ میده، بدن سریعا ما رو آماده می‌کنه. ضربان قلبمون بالا میره، نفس‌هامون تغییر می‌کنه، عضلاتمون سفت میشن و بدن آماده میشه که بجنگه یا فرار کنه.

این بخش یک تاریخچه‌ی تکاملی عمیق داره. بدن ما برای جهانی ساخته شده که خطرها معمولاً کوتاه و واضح بودند؛ مثل حمله‌ی یک حیوان وحشی یا یک موقعیت فوری که باید ازش فرار می‌کردیم.

اما بخشِ دیگه‌ای هم هست که شبیه همون مثال ترمزِ ماشینه؛ اسمش سیستم پاراسمپاتیکه. این بخش به بدن پیام میده که فعلا خطری نیست؛ می‌تونی استراحت کنی، غذا رو هضم کنی، بخوابی و کمی از حالت آماده‌باش بیرون بیای.

مشکل این روزهای ما اینه که خطرها نه کوتاهن، نه واضحن و نه قابل فرار کردن. یه خبر می‌تونه فشار زیادی از ناامنی رو به ما تحمیل کنه. فشار اقتصادی یا آینده مبهم ممکنه هفته‌ها و ماه‌ها ادامه داشته باشه و بدن ما نمی‌تونه متوجه بشه که توی چه شرایطی پاش رو از روی پدال گاز برداره و ترمز بکشه.

وقتی سیستم سمپاتیک مدت زیادی روشن بمونه، طبیعیه که ما به مشکلاتی مثل تپش قلب، فشار خون، داغ شدن بدن، گرفتگی شونه، به‌هم‌ریختن خواب و حساس شدن معده و روده دچار بشیم؛ چون اون استراحت و هضم غذا توی سیستم پاراسمپاتیک اتفاق می‌افته که غلبه کمتری توی بدن ما داره این روزها.

ولی بدن ما با تمرین‌هایی قابل تنظیمه. یکی از دلایلی که این جمع شکل گرفته برای همینه که دست همو بگیریم و به هم کمک کنیم تا آرامش بیشتری تجربه کنیم این روزا.❤️‍🔥

#عرفان