نقاش: کاسپار دیوید فریدریش
تاریخ: حدود ۱۸۱۸
سبک: رمانتیسیسم
کشور: آلمان 🇩🇪
این اثر نمادین‌ترین تصویر از «والایی» در تاریخ هنر است. مردی با قامت استوار و لباس مرتب بر فراز صخره‌ای تند ایستاده و به اقیانوسی از مه خیره شده است. فریدریش با پشت کردن فیگور به ما، دعوتمان می‌کند تا از دریچه چشم او به بی‌کرانگی نگاه کنیم.
در این نقاشی، تضاد میان صخره‌های سخت و تاریک در پیش‌زمینه با مه نرم و روشن در دوردست، نمادی از جدال میان قطعیت حال و ابهام آینده است. مرد در نقطه‌ای ایستاده که راهی به جلو ندارد؛ او در مرز بین زمین سفت و خلأ معلق مانده است. این همان لحظهٔ «بُهت» است؛ جایی که انسان در برابر عظمت هستی و ناشناخته بودن مسیر پیش‌رو، هم احساس قدرت می‌کند (چون بر قله ایستاده) و هم احساس ناچیزی و تنهایی مطلق.
نقل‌قول مرتبط از نیچه:
«آن‌که با هیولاها می‌ستیزد، باید بپاید که خود در این میان هیولا نشود.»
@Psy_RR